Sinds jaren ben ik de gastvrouw van een paar auto-immuunziektes.

De een al ernstiger dan de andere.

De een al wat couranter dan de andere.

Het feit is echter, dat van zodra je er één te pakken hebt, er blijkbaar ergens in het auto-immuunziekte-universum een heel groot neonbord wordt uitgehangen, waarop jouw lijf wordt [...]]]>

Sinds jaren ben ik de gastvrouw van een paar auto-immuunziektes.

De een al ernstiger dan de andere.

De een al wat couranter dan de andere.

Het feit is echter, dat van zodra je er één te pakken hebt, er blijkbaar ergens in het auto-immuunziekte-universum een heel groot neonbord wordt uitgehangen, waarop jouw lijf wordt aangeprezen als een idyllische plek waar nog massa’s  plaats is voor veel meer soortgenoten.

De afgelopen vijftien à twintig jaar was er met regelmaat een of meerdere auto-immuunziektes die zo hard te keer gingen dat verder werken zo goed als onmogelijk was.

Een hel voor iemand die dolgraag haar werk deed en een workaholic was.

Mijn meest recente aanwinst behoort tot de categorie ‘rare diseases’. Er zijn blijkbaar maar een paar tientallen gevallen wereldwijd. En deze – meer dan de andere – zorgt ook voor een gebrek aan focus en tijdsbesef – de afgelopen maanden zijn voor mij bijna onopgemerkt voorbij gegaan.

Uren werden dagen, weken en maanden zonder weinig tijdsbesef.

Laat staan dat er voldoende energie was, en is, om een blogpost te schrijven.

En dan kan een mens maar blij zijn met artsen die verder willen kijken en zoeken dan de vertrouwde perimeters.

Ook al is het resultaat van de zoektocht niet iets waar je opgelucht en vrolijk kan op reageren.

Hoewel de klassieke ‘thick gray mental fog’ eigenschap van auto-immuunziektes dubbel en dik aanwezig is, het is heus niet allemaal gloom and doom.

Mijn spirit en goedgezindheid zijn alive and kicking en dat telt toch ook, denk ik.

En er zijn nog wel  een paar dingen waar ik blij om ben.

Zoals het feit dat twee van mijn auto-immuunziektes, wegens door een Japanner ontdekt, een Japanse naam hebben.

Ik heb ook nog een Brit.

Met een paar, ik zeg maar, Russen, was ik lang niet zo blij geweest.

En de tuin die achteraan volstaat met een dikke bos netels wegens geen energie om onkruid te wieden?

Die zit nu overgeladen boordevol dagpauwoogrupsen.

Voldoende om een heuse vlindertuin te hebben binnenkort.

Je ziet, het geluk zit hem in de kleine dingen.

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar [...]]]>

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar die hebben te maken met afwasplanning.

Het volume wordt er echter niet minder op.

In professionele keukens is er bijna altijd een afwasser dus dan sta je er als kok niet echt bij stil hoeveel potten en pannen je er doorjaagt tijdens het koken.

Laat staan hoeveel borden, glazen en bestek.

Een afwasmachine neemt veel van de corvee op zich maar bij een intense kooksessie en veel volk aan tafel kan die niet echt volgen.

Dus dan maar afwassen the old fashioned way.

En daar precies had ik het nu graag eens over gehad zie.

Mijn recente afwassponsjesstress.

Het is een woord, het bestaat, echt waar.

Tot een paar jaar geleden vond ik in zowat elke supermarkt in onze buurt mijn favoriete afwassponsjes.

Een dikke laag spons met een laag lurex aan de buitenkant.

Ik ben echt geen bling bling mamzel behalve qua lurexsponzen.

Toen vond ik ze plots enkel nog in Delhaize in een veel dunnere generische versie.

Tot ze ook daar verdwenen en enkel nog Viledasponjes, die met de gele spons en groene schuurkant, de plak zwaaiden in de rayon sponsjes.

Ik was graag af maar met die geel/groene dingen slinkt mijn afwasmoed met de minuut.

Wat zeg ik? Ik wil er eigenlijk niet eens aan beginnen wanneer ik er een zie liggen naast de afwasbak.

Ik haat hun textuur, hun stugheid, kortom hun alles.

Sinds twee jaar check ik dan ook telkens wanneer ik in het buitenland ben het lokale aanbod van afwassponsjes.

Toen ik begin dit jaar met onze Kanji landde op Schiphol moest ik met hem door de controle.

Er werd me gevraagd mijn handbagage te openen en ik vergeet nooit de blik vol ongeloof van de douane mevrouw nadat ze mijn valies doorzocht had.

‘Dus u komt nu uit Japan aan in Schiphol en u heeft mee: ten eerste één Japanse hond, ten tweede 6 dozen Japanse KitKat en ten derde 10 stuks Japanse afwassponsjes?’

In Parijs heeft de Bon Marché mooie dikke lurex sponzen, in Zwitserland heeft Coop de beste.

De allerbeste zijn Duitse maar ik heb ze enkel in een sublieme kookwinkel in Merano, Zuid Tirol gevonden.

Mijn favoriete lurex schwamm wordt wel verkocht op de Duitse Amazon site maar enkel in Duitsland geleverd.

Een mens zou al eens overwegen om in Beieren te gaan wonen.

Japan heeft eveneens sublieme afwassponsjes. China niet.

Morgen, in Naha, Okinawa, staat het inslaan van een nieuwe Japanse lading kira kira sponsjes op het programma.

Merry Christmas!

De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op [...]]]>

De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op zich hun strepen al stevig verdiend hadden als actrice, toneelschrijver, professor visuele kunsten en sound engineer/producer.

Elk van hun achtergronden zorgde in de keuken voor kleurrijke gesprekken gaande van Beckett tot analoog vs digitaal opnemen tot de vrouwenrollen van Shakespeare.

En dit alles in een mengeling van Frans, Engels, Duits en Zwitsers Duits.

Door elkaar.

Hun absolute liefde voor het Belluard festival is wat hun bijna elk jaar richting festivalkeuken drijft.

De dag na de laatste cateringdag was het plan om met de hele ploeg te gaan eten en drinken na de demontage van de keuken.

Alleen, op zondag is zo goed als alles dicht in Fribourg en onze favoriet Les 4 Vents was open maar reeds volgeboekt.

Pascal,  onze Zwitserse sound engineer/producer, liet toen vallen dat hij net buiten de stad in een chalet woonde.

Met zicht op de bergen!

Dat mag je nu eens niet zeggen tegen een troep Belgen die zich twee weken uit de naad gewerkt hebben en dromen van chalets met bergzichten.

Eén van de ruimtes naast onze keuken werd tijdens het festival onveilig gemaakt door de drie mamzellen van de Domestic Science Club.

Ook zij hadden chaletverzuchtingen en voor de arme Pascal het wist zat zijn chalet vol uitgelaten Belgen die in zijn keuken prompt een Hugo hoek installeerden.

Wat er ook in zijn keuken stond was een vers gebakken rabarbertaart die o zo lekker rook en er verrukkelijk uitzag.

Dus naast een fan en kenner van octopus bleek hij ook nog eens lekkere taarten te kunnen bakken.

De chalet en het zich op de bergen kan ik je er jammer genoeg niet bij geven.
Maar Pascal zijn recept geef ik maar al te graag.

De Rabarbertaart van Pascal

Kruimeldeeg:

150 g tarwebloem

150 g speltbloem

150 g boter, in stukjes gesneden

snuifje zout

80 ml ijskoud water

Vulling:

600 g rabarber, ongeschild en in blokjes gesneden

2 eieren

250 ml room

150 g grof rietsuiker

60 g fijn gemalen amandelen

Dit recept is voor een taartvorm van 28 cm.

Neem 50 g van de 150 g suiker en roer die in een kom door de blokjes rabarber.

Laat een uur staan op kamertemperatuur en laat vervolgens gedurende nog een uur uitlekken.

Maak ondertussen het deeg.

Zeef de twee soorten bloem en het snuifje zout in een kom.

Doe er de blokjes boter bij en werk met je vingers vlug de boter door de bloem tot broodkruimconsistentie. (veel scrabblepunten)

Voeg er het ijskoude water aan toe en kneed tot het deeg nét samen komt.

Rol tot een bol, wikkel in vershoudfolie en plaats gedurende een uur in de ijskast.

Haal dan het deeg uit de folie en leg tussen twee vellen bakpapier.

Rol het deeg uit tot een cirkel van 35 cm en leg dit in de taartvorm.

Druk het deeg goed aan in de vorm en prik de bodem met een vork.

Verwarm de oven ondertussen voor op 200°C.

Strooi de amandelen over de bodem van de taart.

Verdeel de uitgelekte rabarberstukjes over de amandelen.

Klop de resterende 100 g suiker tot een glad geheel met de room en de eieren en giet dit over de rabarber.

Plaats de taart in de oven en bak gedurende 30 à 40 minuten.

Laat afkoelen tot lauw of koud alvorens aan te snijden.

‘Nee’ is het woord dat ik hier in huis de laatste twee weken bijna om de paar minuten moet zeggen.

Tenzij Kanji slaapt.

De ‘Nee’ is telkens een onderdeel van een zin zoals ‘Nee, dit is mijn sok’.

Het onderwerp in de zin verandert voortdurend met woorden zoals ‘schoen, jas, schort, papier, telefoon, laars, [...]]]>

‘Nee’ is het woord dat ik hier in huis de laatste twee weken bijna om de paar minuten moet zeggen.

Tenzij Kanji slaapt.

De ‘Nee’ is telkens een onderdeel van een zin zoals ‘Nee, dit is mijn sok’.

Het onderwerp in de zin verandert voortdurend met woorden zoals ‘schoen, jas, schort, papier, telefoon, laars, trui, sjaal, muts, boek, etc’

Buiten in de tuin wordt dit dan ‘Neen, dit is mos, gras, modder, nog meer mos, een krokus, een madeliefje’.

Kanji, een crème van een pup, is nu ongeveer vijf maanden oud, en wordt elke ochtend heel blij wakker met bovenaan op zijn to do lijstje: probeer binnenshuis zoveel mogelijk spullen van mijn baasjes te pikken.

En daaronder, met stip op twee: eet zoveel mogelijk mos en bloemen in de tuin.

De inspiratie voor het mos eten heeft hij wellicht in het Noma kookboek gevonden dat hij onlangs uit de boekenkast wist te sleuren.

Het grote nadeel voor Kanji en tegelijk grote voordeel voor onze spullen is dat hij, van zodra hij iets gepikt heeft, onmiddellijk zichzelf verraadt door zeer hoorbaar in extra fiere galop door het huis te sjezen met de buit in zijn muil.

Na zo een ‘Neendag’ heeft men enkel nog zin in de simpelste dingen.

Zowel Kanji als ik.

Voor Kanji chillen in de tuin met een stok.

Voor mij een  warm bad, een lekkere cocktail en iets heel eenvoudig en lekker om klaar te maken.

Deze haloumi en feta fritters zijn perfect voor zulke dagen.

En bijna vintage want ze behoren al meer dan twintig jaar tot mijn ideaal hartig comfort food.

Het recept vind je ook terug in Backstage Kitchen.

Je kan het beslag zonder de verse kruiden zelfs een paar uur vooraf maken en er net voor het bakken de kruiden doorroeren.

Haloumi en Feta Fritters

150 g haloumikaas, in kleine blokjes gesneden

100 g fetakaas, verkruimeld

4 afgestreken lepels bloem

2 à 3 eetlepels melk

1 groot ei, losgelopt

1 eetlepel fijngehakte verse koriander

1 eetlepel fijngehakte peterselie

½ theelepel komijnzaadjes, geroosterd en fijngemalen

½ theelepel korianderzaadjes, geroosterd en fijngemalen

peper

olie om te bakken

Meng alle ingrediënten in een kom tot een dik beslag.

Breng op smaak met peper.

Verhit een laagje olie in een pan tot en laat een eetlepel van het beslag zachtjes in de olie glijden.

Bak nooit meer dan een stuk of vier fritters tegelijk in een pan van ongeveer 25 cm.

Bak de fritters ongeveer 30 seconden aan elke zijde tot ze goudbruin zijn.

Serveer onmiddellijk met een slaatje of gestoomde groenten en een scherpe mosterdvinaigrette.

Ah soep.

Ik lust heel graag soep en ik maak ook heel graag soep.

Het is gemakkelijk om klaar te maken.

Je kan er qua ingrediënten, smaak en accenten elke windrichting mee uit.

Maar elke winter wordt elk reclameblok op televisie en radio overspoeld met commercials die ons de ‘gezonde geneugten’ van instant [...]]]>

Ah soep.

Ik lust heel graag soep en ik maak ook heel graag soep.

Het is gemakkelijk om klaar te maken.

Je kan er qua ingrediënten, smaak en accenten elke windrichting mee uit.

Maar elke winter wordt elk reclameblok op televisie en radio overspoeld met commercials die ons de ‘gezonde geneugten’ van instant soep aanprijzen.

Collega’s op een kantoor die ‘a bonding moment’ hebben tijdens het slurpen van een poedersoep.

En elke winter blijf ik me afvragen:’Wie gelooft dit nu?’

Wie gelooft dat een instant soep, van om het even welk merk, naar verse soep smaakt?

En even lekker en gezond is als een bol verse soep?

Dan kan het toch niet anders, vrees ik, dat je ergens onderweg smaakgewijs het Noorden kwijt bent geraakt?

Of misschien zelfs alle windrichtingen?

Neem nu eens één voorbeeld van zo een instant soep: Crunchy Champignon.

Wanneer ik thuis een simpele champignon roomsoep maak bevat deze volgende  ingrediënten: boter of olijfolie, ajuin, look, champignons, water, een beetje room of mascarpone, verse kruiden zoals bvb koriander of tijm en peper en zout.

We hebben het hier dus over 9 ingrediënten.

‘Maar’ hoor ik de Crunchy Champignon fans al jammeren, ‘Je vergeet de ‘crunchy’!’

Crunchy staat voor croutons.

Een crouton is een stukje in olie of boter gebakken brood.

Brood = bloem, gist, water, zout = 4 ingrediënten.

Voeg daarbij de olie om te bakken en ik serveer een crunchy verse soep met 14 ingrediënten.

Maak daar dan nog een royale 15 ingrediënten van want meestal giet ik er ook wel een stevige scheut sherry, marsala of whisky bij.

15 ingrediënten die voor geen enkele dyslexielijder een uitdaging zijn om te lezen.

Maar wat staat er, qua ingrediënten, allemaal op een zakje Crunchy Champignon?

Water, glucosestroop, aardappel- & maïszetmeel, plantaardig vet, champignons (1.7%), broodkorstjes (1.3%) (tarwebloem, plantaardig vet, zout, gist & rozemarijnextract), champignonextract (0.7%), zout, smaakversterkers (E621, E627 & E631), gistextract (bevat gerst), peterselie, melkeiwitten, stabilisator (E451), verdikkingsmiddel (xanthaangom), specerijenextracten, emulgator (E471), gerstemoutextract, suiker, kleurstof (riboflavine) & selderij.

En wat vinden we na water op de lijst?

Met stip op 2 staat glucosestroop.

En een eind verder staat ook nog eens suiker.

Wie kijkt er in zijn kast en denkt spontaan bij het zien van een pot glucose en een zak suiker: ‘Mmm, soep maken.’?

‘Tijd’ is ander argument dat instant soepfans graag op tafel gooien.

Een verse soep maak je nochtans makkelijk van start tot finish op 20 à 30 minuten.

En de smaakcombinaties zijn quasi eindeloos.

Je zou zelfs af en toe een extra thermos soep kunnen meebrengen naar je werk en delen met een paar collega’s.

It could be the beginning of a beautiful friendship!

Geen recept vandaag.

Gewoon nagenieten van een prachtige uitwaaizondagnamiddag aan zee.

Leen en Naat zijn twee felle zussen die elke zomer hun Vliegerkesdag organiseren.

Geholpen door Marcel die al zijn zelfgemaakte vliegers toevertrouwd aan onze vaak ongetrainde handen.

Wij zijn elk jaar uitgelaten blij wanneer de uitnodiging in onze mailbox arriveert.

En de [...]]]>

Geen recept vandaag.

Gewoon nagenieten van een prachtige uitwaaizondagnamiddag aan zee.

Leen en Naat zijn twee felle zussen die elke zomer hun Vliegerkesdag organiseren.

Geholpen door Marcel die al zijn zelfgemaakte vliegers toevertrouwd aan onze vaak ongetrainde handen.

Wij zijn elk jaar uitgelaten blij wanneer de uitnodiging in onze mailbox arriveert.

En de 2012 editie van de Vliegerkesdag was mooi en fijn.