In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in [...]]]>

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in het nieuwe jaar.

En bij die kerstmarkten horen telkens talloze standjes met glühwein.

Meestal aangeprezen met ‘fait maison bordjes ‘ die voor de dampende ketels staan.

Maar bijna even vaak gaat het echter over prefab versies met niet lekkere wijnen als basis die op de koop toe artificieel gekruid zijn.

Of kant en klare mengsels die enkel moeten opgewarmd worden.

En dan vraag je jou een paar uur later af waarom je jou zo dempig voelt.

Maar dan ga je naar Basel, Zwitserland en plots is de glühwein vervangen door hypokras en heeft elk café, bar of kerstmarktstandje oprecht zijn eigenste recept.

Wat mag hypokras dan wel zijn?

Niks minder dan de oerversie van glühwein.

En de oerversie van sangria!

In de veertiende eeuw, jawel zo lang geleden, was er een Franse kok die Guillaume Tirel heette en kookte voor een hele resem Franse adel en koningen .

Hij was zowaar de eerste celebrity chef en had zelfs een nom de plume: Taillevent.

Taillevent zou Le Viandier geschreven hebben, één van de belangrijkste naslagwerken over de Middeleeuwse kookkunst.

In Le Viandier staat er al een recept voor Hypokras.

Hypokras is de Zwitsers Duitse spelling.

Hippocras, hyppocras, hipocras, hypocras…. allemaal goed qua spelling.

In de veertiende eeuw waren de wijnen uit de Bourgogne streek nog redelijk obscuur.

Taillevant was een fan van het eerste uur, en op zijn eentje ervoor verantwoordelijk dat deze wijnen geserveerd werden bij de officiële banketten van koning Filips VI van Frankrijk en Karel V en Karel VI van Frankrijk.

Dit recept is een interpretatie van het origineel en je kan het in de zomer evengoed over grote ijsblokjes serveren.

De paradijskorrels in het recept zijn afkomstig van West Afrika en werden courant gebruikt in de Middeleeuwen in plaats van peper.

Paradijskorrels zijn pikant, behoren tot de gemberfamilie en hebben een lichte citrussmaak.

Vind je er geen dan kan je een mengeling van zwarte peper en kardamom gebruiken ter vervanging.

In België heeft het merk Comptoir des Epices paradijskorrels in hun aanbod.

In de Middeleeuwen waren gezoete en gekruide rode wijnen zeer populair bij de allerrijksten.

In de winter werden ze warm gedronken en in de zomer gekoeld.

Ze werden zowel als aperitief of als digestief gedronken.

Hypokras kreeg eveneens een veelheid geneeskrachtige eigenschappen toegedicht.

Taillevent dronk vaak hypokras en is tachtig jaar oud geworden. Een stevige prestatie in de Middeleeuwen dus misschien een juiste reputatie?

In de negentiende eeuw verdween de hypokras traditie in zowat heel Europa maar in Basel en omstreken bleef het populair.

Zozeer zelfs dat er sinds 1996 op nieuwjaarsdag uit de Dreizack bron in het centrum geen water maar hypokras stroomt en de bevolking daar om 11u ’s ochtends bij elkaar komt om het nieuwe jaar te verwelkomen.

Met een glas hypokras in de hand.

En dan blij en licht beschonken naar huis.

Te voet!

Hyppokras

750 ml rode wijn (pinot noir uit de Bourgogne)

100 ml vloeibare honing, lichtjes verwarmd

50 ml rozenwater

25 g verse gember, geschild en in reepjes gesneden

4 kaneelstokjes

2 steranijs

1 volle theelepel paradijskorrels

1 stevige mespunt vers gemalen nootmuskaat

6 stuks kruidnagel

1 groot blad verse salie

Roer alle ingrediënten goed door elkaar, dek af en laat 8 uur rusten op een koele plaats.

Giet de hyppokras door een fijne kaasdoek in een pan en verwarm tot net onder het kookpunt.

Serveer onmiddellijk of giet in een voorverwarmde thermos.

Een paar dagen geleden, op weg naar het Belluard Festival in Fribourg , maakten we een tussenstop in Basel.

Het was een snikhete dag en om 8 u in de ochtend waren er al tientallen zwemmers in de Rijn gesprongen om met de sterke stroom een paar kilometer in het koude water [...]]]>

Een paar dagen geleden, op weg naar het Belluard Festival in Fribourg , maakten we een tussenstop in Basel.

Het was een snikhete dag en om 8 u in de ochtend waren er al tientallen zwemmers in de Rijn gesprongen om met de sterke stroom een paar kilometer in het koude water mee te zwemmen.

Een ijskoude latte machiatto op een prachtig rustig oud binnenkoertje was ons afkoelalternatief wegens jammer genoeg geen tijd om rivieren in te duiken.

Op de terugweg naar de auto wandelden we voorbij een grote winkel met in één van hun etalages enkel flesjes Fever Tree tonic.

We twijfelden nog even of het nu wel een goed idee was om zo vroeg in de ochtend een drankwinkel met drie verdiepingen binnen te gaan.

Maar een etalage met Fever Tree maakt de kans toch iets groter op een mooie gin selectie en daar kunnen we, zelfs om 9u in de ochtend, niet zomaar voorbij wandelen.

En jawel, er waren een paar merken gin die we nog niet kenden.

Na overleg met de zeer onderlegde verkoper ging onze voorkeur uit naar twee flessen en een mini proeverij deed de Edingburgh Gin in ons mandje belanden.

Een elegante kruidige small batch gin met heideplant toetsen.

De winkel heeft eveneens een mooie selectie Amerikaanse bourbons van zowel de grote huizen als van een paar  kleine distillerijen.

En in Zwitserland kan uiteraard absinthe en kirsch niet ontbreken.

Paul Ullrich AG heeft in totaal 3 winkels in Basel en ze organiseren regelmatig proefavonden en workshops bijvoorbeeld rond absinthe, rum, cocktails of wijn.

Met op korte tijd een tweede post over een alcoholwinkel op deze blog is het misschien ook wel het moment om het één en ander op te klaren.

In tegenstelling met wat onze inderdaad zeer rijkelijk gevulde drankkast zou doen vermoeden drink ik eigenlijk niet zo vaak.

Maar koken met alcohol doe ik des te liever zoals de recepten op deze blog wel al vaker lieten vermoeden.

Ik hou van de accenten die dranken, tenminste als ze met zorg en talent gemaakt zijn, aan een gerecht kunnen geven.

En vaak worden deze dranken gemaakt door kleine producenten die een radicale keuze gemaakt hebben voor smaak, karakter en kwaliteit.

Er is uiteraard niks mis met bijvoorbeeld een pastis van een groot merk.

Maar ooit hebben die merken qua productieproces en smaakpalet een ‘grootste gemene deler keuze’ gemaakt .

Een kleine producent kiest voor net het tegenovergestelde en gaat resoluut voor een bepaalde productiemethode, smaak, aroma, karakter en stijl.

Dus ja, onze drankkast thuis is inderdaad rijkelijk gevuld met alcohol gemaakt door kleine, intrigerende en interessante distillerijen.

Maar ik waggel dus niet met regelmaat , lees nooit, dronken door mijn keuken.

En dat ik me nu al weken elke ochtend om 5u15 op de E19 afvraag waarom Bob per se de kip op de bbq moet zijn betekent gewoon dat ik dringend naar de oogarts moet.