Afgelopen week, op een mooie regenachtige lentedag, arriveerden er thuis maar liefst drie langverwachte boeken.

Het eerste was Cooked van Michael Pollan.

Wegens veel te drukke kookagenda wordt deze echter opzij gelegd tot het eind van de zomer.

Het tweede boek is Singing Skies, een kleine parel van Stuart A. Staples en Suzanne [...]]]>

Afgelopen week, op een mooie regenachtige lentedag, arriveerden er thuis maar liefst drie langverwachte boeken.

Het eerste was Cooked van Michael Pollan.

Wegens veel te drukke kookagenda wordt deze echter opzij gelegd tot het eind van de zomer.

Het tweede boek is Singing Skies, een kleine parel van Stuart A. Staples en Suzanne Osborne.

Staples is de zanger van Tindersticks en eigenaar van een uniek nasaal en laag stemgeluid dat hun pop noir songs van een paar extra dikke lagen intensiteit voorziet.

En voor diegenen die belang hechten aan de teksten van hun favoriete muziek vormen Tinderstick songs met momenten een stevige uitdaging want geef toe; de mens kan mompelen.

De keren dat ik destijds voor hen gekookt heb was ik al blij dat hij ook nog eens met zijn vinger richting het gerecht dat hij wou wees want puur verbaal had ik hem gegarandeerd iets anders op zijn bord geserveerd.

Wie zegt dat wijzen onbeleefd is?

Bon, hij mompelt plus hij schrijft zijn teksten niet uit.

Tot nu.

Voor Singing Skies heeft hij keurig een groot deel van zijn teksten uitgetikt.

En wie is dan de co auteur Suzanne Osborne?

Suzanne Osborne, is een Britse kunstenares en tevens Staples zijn wederhelft.

Tussen september 2010 en september 2011 heeft ze elke dag de lucht geschilderd.

In het boek is elke songtekst gekoppeld aan een schilderij uit die periode.

Een zeer geslaagde combinatie en één tekst en één Engelse sky is een perfecte afsluiter net voor het omvallen na een dag cateren.

Tot 26 mei is er In de Vooruit in Gent eveneens nog een tentoonstelling van de schilderijen plus een video installatie van Claire Denis gebaseerd op de schilderijen en voorzien van een Tindersticks soundtrack.

Singing Skies is uitgegeven bij uitgeverij Hannibal.

En dan het derde boek.

Op dit boek zat ik al een hele tijd te wachten.

Vegetable Literacy van Deborah Madison.

Het Greens kookboek uit 1987 van Deborah Madison is de reden dat ik destijds een stage wou lopen bij Greens in San Francisco.

Madison was één van de eerste chefs bij Chez Panisse en vertrok daar om in 1979 – samen met het San Francisco Zen Center – Greens op te richten.

Toen ik er aan kwam was Madison al een paar jaar weg en was Annie Somerville haar opvolger.

Maar haar culinaire nalatenschap was toen nog steeds alive and kicking in de keuken en filosofie van het restaurant.

Greens is tot mijn zeer grote spijt de afgelopen jaren ter plaatste blijven trappelen.

Maar nu wijken we af.

Madison heeft na haar vertrek nog een paar echt goede vegetarische boeken geschreven maar van deze Vegetable Literacy kan je nu al zeker dat zijn dat het volgend jaar een James Beard Nominatie krijgt.

En waarschijnlijk ook een James Beard award.

Meer dan driehonderd recepten verdeeld over twaalf groentefamilies.

De schermbloemenfamilie bijt de spits af.

Hun bekendste familieleden zijn de wortel, pastinaak, selder, knolselder en venkel.

Hun nichten en neven zijn dan bijvoorbeeld anijs, dille, komijn, koriander, karwij, en kervel.

Er zijn zowel hartige als zoete recepten.

En voor geen enkel recept moet je een koksdiploma op zak hebben eer je er kan aan beginnen.

Simplicity Rules!

Bij elk van de familieleden vind je dan ook nog eens een lijstje met ‘Good Companions’.

Een soort dating service voor groenten zeg maar.

De andere hoofdstukken zijn voorbehouden voor de:

Lipbloemenfamilie (met o.a. alle soorten munt, dovenetel, lavendel) Composietenfamilie (o.a. zonnebloemen, aardpeer, witloof, dragon)

Duizendknoopfamilie (o.a. boekweit, zuring, rabarber)

Kruisbloemenfamilie (o.a. broccoli, waterkers, rocket)

Amarantenfamilie (o.a. spinazie, quinoa, bieten)

Leliefamilie (o.a. asperges, ajuin, prei, bieslook)

Komkommerfamilie (o.a. meloen, pompoen en euh duh komkommer)

Grassenfamilie (o.a. havermout, maïs, rijst)

Vlinderbloemenfamilie (o.a. kekererwten, alfalfa, erwtjes, tamarinde)

Windefamilie (zoete aardappel)

En tenslotte en wellicht de meest gekende:

Nachtschadefamilie (o.a. aardappel, tomaat, aubergine)

Dit is het soort kookboek dat het hele jaar door binnen handbereik blijft liggen en na één jaar op zijn minst driehonderdnegentig prachtig beduimelde pagina’s telt.

Een mooier compliment kan je een kookboek trouwens niet geven.

Hier vind je een New York Times video waarin NYT journaliste Julia Moskin de ajuintaart en asperges met salsa verde uit het boek maakt.

Vegetable Literacy is uitgeven bij Ten Speed Press.

Pas toen ik een eerste keer in California kwam wist ik zeker dat ik professioneel kok wou worden.
De reden waren twee kookboeken die, van hun eerste pagina tot hun laatste, mij het gevoel gaven dat ik mijn culinaire thuishaven gevonden had.
Eén was The Greens Cook Book [...]]]>  

Pas toen ik een eerste keer in California kwam wist ik zeker dat ik professioneel kok wou worden.
De reden waren twee kookboeken die, van hun eerste pagina tot hun laatste, mij het gevoel gaven dat ik mijn culinaire thuishaven gevonden had.
Eén was The Greens Cook Book van Deborah Madison.
Het andere was Chez Panisse Cooking van Alice Waters samen met Paul Bertolli.
Uiteindelijk ben ik in London naar de kokschool geweest, en daarbij liep ik elke weekavond en elk weekend stage bij Alastair Little in Soho, toen Jeremy Lee er sous chef was. Jeremy is nu al jaren de hoofdchef van het Blueprint Café in London
Alastair Little, het restaurant bestaat al een tijdje niet meer, was toen één van de beste restaurants in de hele stad.
De keukens en hun chefs waar je als kraakverse kok stages loopt en opgeleid wordt draag je, for better or worse, mee voor de rest van je culinaire leven.
De keuken van Alastair was de eerste professionele keuken waar ik werkte.
Het was er veel te klein, broeiheet, Jeremy kweelde geregeld ‘Memory’ van Barbara Streisand (met Schots accent!) tijdens veel te drukke avond services, Alastair werd dan dubbel gestresseerd. Tegelijk was het een zalige tijd waar ik zoveel geleerd heb en nog steeds met affectie aan terug denk.
Er werd nooit getierd in de keuken, het was verboden om Alastair met ‘chef’ aan te spreken en iedereen in de keuken nam de tijd om hun stagiair te begeleiden.
Alastair was eveneens een grote fan van de keuken van Chez Panisse.
Het was in die tijd zo goed als onmogelijk om een stage bij Chez Panisse te krijgen. Elke dag arriveerde er in het restaurant in Berkeley een bijna volle postzak met daarin enkel stage aanvragen van elke uithoek van de wereld.
Waarom ik destijds toch aanvaard ben om stage te lopen weet ik niet maar ik ben er Alice Waters en Lindsey Shere nog steeds dankbaar voor.
Twintig jaar geleden, toen ik voor het eerst nummer 1517 Shattuck Avenue in Berkeley binnenstapte, ging er voor mij een inspirerende nieuwe wereld open.
De technieken en manier van werken die ik daar leerde hebben mij professioneel gevormd en gepolijst. Nu is het evident om als chef rechtstreeks met boeren, telers en producenten te werken en als gastronomisch restaurant resoluut voor bio te kiezen. Dertig, twintig jaar geleden niet.
De pastry chef die toen onder Lindsey werkte was David Lebovitz, een perfecte leermeester én verantwoordelijk voor de lekkerste gembercake die ik ooit proefde.
Dit jaar bestaat Chez Panisse 40 jaar. Bedankt en Happy Birthday!

Gember Cake van David Lebovitz

De hoeveelheid gember lijkt misschien veel maar je hebt die kwantiteit echt nodig. In het raspen van de gember kruipt ook de meeste tijd en geduld. Je kan de gember eventueel ook in brunoise snijden.

120 g verse gember, zeer fijn geraspt
300 g melasse (je kan ook kandijsiroop gebruiken)
180 g rietsuiker
200 ml arachideolie
220 g bloem
1 volle theelepel gemalen kaneel
½ theelepel gemalen kruidnagel
½ theelepel vers gemalen zwarte peper
240 g water
2 theelepels natrium bicarbonaat
2 eieren, op kamertemperatuur

Verwarm de oven voor op 170°C. Bekleed een ronde taartvorm, met 20 cm diameter en ongeveer 5 cm hoog, met bakpapier.
Meng de gember, melasse of kandij, rietsuiker en olie in de kom van je KitchenAid. Meet eerst de olie en dan pas melasse of kandij. Het laagje olie zorgt ervoor dat de dikke stroperige melasse niet aan je maatbeker blijft kleven.
Zeef in een ander kommetje de bloem samen met de kaneel, kruidnagel en zwarte peper.
Breng het water aan de kook, roer er de natrium bicarbonaat door en roer dit door de melasse mix. Werk nu de bloem door de vloeistof. Ten slotte roer je de eieren door het mengsel tot je een glad geheel hebt. Giet in de taartvorm en bak gedurende een uur tot de bovenkant van de cake veerkrachtig is. Dek de cake af met bakpapier indien de bovenkant te donker wordt. Laat de cake minstens 30 minuten afkoelen. Je kan deze cake een paar dagen bewaren in een luchtledige doos.