Afgelopen week, op een mooie regenachtige lentedag, arriveerden er thuis maar liefst drie langverwachte boeken.

Het eerste was Cooked van Michael Pollan.

Wegens veel te drukke kookagenda wordt deze echter opzij gelegd tot het eind van de zomer.

Het tweede boek is Singing Skies, een kleine parel van Stuart A. Staples en Suzanne [...]]]>

Afgelopen week, op een mooie regenachtige lentedag, arriveerden er thuis maar liefst drie langverwachte boeken.

Het eerste was Cooked van Michael Pollan.

Wegens veel te drukke kookagenda wordt deze echter opzij gelegd tot het eind van de zomer.

Het tweede boek is Singing Skies, een kleine parel van Stuart A. Staples en Suzanne Osborne.

Staples is de zanger van Tindersticks en eigenaar van een uniek nasaal en laag stemgeluid dat hun pop noir songs van een paar extra dikke lagen intensiteit voorziet.

En voor diegenen die belang hechten aan de teksten van hun favoriete muziek vormen Tinderstick songs met momenten een stevige uitdaging want geef toe; de mens kan mompelen.

De keren dat ik destijds voor hen gekookt heb was ik al blij dat hij ook nog eens met zijn vinger richting het gerecht dat hij wou wees want puur verbaal had ik hem gegarandeerd iets anders op zijn bord geserveerd.

Wie zegt dat wijzen onbeleefd is?

Bon, hij mompelt plus hij schrijft zijn teksten niet uit.

Tot nu.

Voor Singing Skies heeft hij keurig een groot deel van zijn teksten uitgetikt.

En wie is dan de co auteur Suzanne Osborne?

Suzanne Osborne, is een Britse kunstenares en tevens Staples zijn wederhelft.

Tussen september 2010 en september 2011 heeft ze elke dag de lucht geschilderd.

In het boek is elke songtekst gekoppeld aan een schilderij uit die periode.

Een zeer geslaagde combinatie en één tekst en één Engelse sky is een perfecte afsluiter net voor het omvallen na een dag cateren.

Tot 26 mei is er In de Vooruit in Gent eveneens nog een tentoonstelling van de schilderijen plus een video installatie van Claire Denis gebaseerd op de schilderijen en voorzien van een Tindersticks soundtrack.

Singing Skies is uitgegeven bij uitgeverij Hannibal.

En dan het derde boek.

Op dit boek zat ik al een hele tijd te wachten.

Vegetable Literacy van Deborah Madison.

Het Greens kookboek uit 1987 van Deborah Madison is de reden dat ik destijds een stage wou lopen bij Greens in San Francisco.

Madison was één van de eerste chefs bij Chez Panisse en vertrok daar om in 1979 – samen met het San Francisco Zen Center – Greens op te richten.

Toen ik er aan kwam was Madison al een paar jaar weg en was Annie Somerville haar opvolger.

Maar haar culinaire nalatenschap was toen nog steeds alive and kicking in de keuken en filosofie van het restaurant.

Greens is tot mijn zeer grote spijt de afgelopen jaren ter plaatste blijven trappelen.

Maar nu wijken we af.

Madison heeft na haar vertrek nog een paar echt goede vegetarische boeken geschreven maar van deze Vegetable Literacy kan je nu al zeker dat zijn dat het volgend jaar een James Beard Nominatie krijgt.

En waarschijnlijk ook een James Beard award.

Meer dan driehonderd recepten verdeeld over twaalf groentefamilies.

De schermbloemenfamilie bijt de spits af.

Hun bekendste familieleden zijn de wortel, pastinaak, selder, knolselder en venkel.

Hun nichten en neven zijn dan bijvoorbeeld anijs, dille, komijn, koriander, karwij, en kervel.

Er zijn zowel hartige als zoete recepten.

En voor geen enkel recept moet je een koksdiploma op zak hebben eer je er kan aan beginnen.

Simplicity Rules!

Bij elk van de familieleden vind je dan ook nog eens een lijstje met ‘Good Companions’.

Een soort dating service voor groenten zeg maar.

De andere hoofdstukken zijn voorbehouden voor de:

Lipbloemenfamilie (met o.a. alle soorten munt, dovenetel, lavendel) Composietenfamilie (o.a. zonnebloemen, aardpeer, witloof, dragon)

Duizendknoopfamilie (o.a. boekweit, zuring, rabarber)

Kruisbloemenfamilie (o.a. broccoli, waterkers, rocket)

Amarantenfamilie (o.a. spinazie, quinoa, bieten)

Leliefamilie (o.a. asperges, ajuin, prei, bieslook)

Komkommerfamilie (o.a. meloen, pompoen en euh duh komkommer)

Grassenfamilie (o.a. havermout, maïs, rijst)

Vlinderbloemenfamilie (o.a. kekererwten, alfalfa, erwtjes, tamarinde)

Windefamilie (zoete aardappel)

En tenslotte en wellicht de meest gekende:

Nachtschadefamilie (o.a. aardappel, tomaat, aubergine)

Dit is het soort kookboek dat het hele jaar door binnen handbereik blijft liggen en na één jaar op zijn minst driehonderdnegentig prachtig beduimelde pagina’s telt.

Een mooier compliment kan je een kookboek trouwens niet geven.

Hier vind je een New York Times video waarin NYT journaliste Julia Moskin de ajuintaart en asperges met salsa verde uit het boek maakt.

Vegetable Literacy is uitgeven bij Ten Speed Press.

Als je van muziek houdt beland je vroeg of laat ook wel in een concertzaal.

En de setting, vibe en ziel van die concertzaal is mee verantwoordelijk over hoe magisch je een concert ervaart.

Zowel als bezoeker als artiest.

Het belang van die setting, vibe en ziel heb ik elke dag gezien gedurende de [...]]]>

Als je van muziek houdt beland je vroeg of laat ook wel in een concertzaal.

En de setting, vibe en ziel van die concertzaal is mee verantwoordelijk over hoe magisch je een concert ervaart.

Zowel als bezoeker als artiest.

Het belang van die setting, vibe en ziel heb ik elke dag gezien gedurende de zeventien jaar dat ik de artiestenkeuken van de Ab heb gerund.

Maar dat was vanuit het backstage perspectief van de artiest en zijn/haar/hun crew.

Voor mezelf, als bezoeker zullen de 100 Club en Dingwalls in London voor mij altijd de plaatsen blijven waar ik tussen 1976 en 1979 een paar memorabele punkconcerten heb meegemaakt.

Ja ja, ik heb inderdaad al een paar decennia achter de kiezen.

The Damned, Siouxsie & The Banshees, The Clash, The Buzzcocks en jawel The Sex Pistols.

Concerten waar ik nu nog altijd blij voor ben dat ik destijds stevig gespijbeld heb.

En ook, sorry ma, gelogen heb dat ik bij een vriendin bleef logeren.

In Gent, jarenlang mijn thuisstad en nog steeds mijn favoriete stad in heel het land, was het De Vooruit die mijn vaste muzikale thuishaven was.

Toen ik later in London woonde waren het vooral de avonden bij Ronnie Scott’s in Frith Street die ik koesterde.

Ik was toen chef bij Alastair Little, een paar huizen verder in de straat.

En na een drukke avondsevice was Ronnie Scott’s de perfecte plaats om een nightcap te plegen.

Eén stap binnen en ondergedompeld worden in het beste wat jazz te bieden had was de perfecte antidote om restaurant servicestress achter je te laten.

Toen ik in San Francisco woonde, en mijn stages liep bij Greens en Chez Panisse, waren het vooral zalen als the Great American Music Hall, The Warfield, the Fillmore en Slim’s waar ik het vaakst concerten ging zien.

Nu ga ik vaker naar concerten in kleine zalen zoals La Flèche d’Or in Parijs.

Maar al die zalen van toen bestaan nog steeds.

Sommige draaien op de reputatie van hun oude gloriedagen.

Sommige, zoals the Fillmore, zijn 100% Live Nation zalen geworden en hebben hun ziel en spirit onderweg verloren.

Maar heel af en toe is er een zaal die nog altijd even vinger-op-de-pols  relevant is als een paar decennia geleden.

Of zelfs nog een stevige dosis meer relevant is dan toen.

Dit is hoe ik jaar na jaar de Vooruit in Gent zie broeden, groeien en bloeien.

En bovendien zonder enige pretentie. Heel belangrijk!

Ik kan niet anders dan zeggen dat ik fier en blij was toen Jeroen en Matthias van de Vooruit me een half jaar geleden vroegen ik mee wou werken aan de 100 jaar Vooruit festiviteiten.

Het opzet was om samen met een paar andere koks en het keukenteam van de Vooruit gerechten te creëren geïnspireerd op de oude menu’s van het Vooruit volksrestaurant of op ingrediënten die 100 jaar geleden veel vaker gebruikt werden in de keuken dan nu.

Ten eerste waren er de andere koks: De mensen van Avalon, een vegetarisch restaurant in Gent, Jo en Barbara van de Alle Dagen Honger blog en Michaël Vrijmoed van restaurant Vrijmoed.

Ten tweede was er het Vooruit keukenteam: met Gerlinde, Wim en Silvia alias de culinaire Vooruitdrievuldigheid.

Wellicht weten ze het zelf niet maar ze zijn een zalig fijn team om mee samen te werken en een trio om te koesteren.

Elk van de koks heeft een kookdag met de Vooruitkoks.

Ik mocht de spits afbijten en Anke van Food Before Brains heeft er verslag over uit gebracht.

Al de gerechten van de koks zullen vanaf 1 mei tot eind oktober afwisselend op het menu staan.

Ik heb ondertussen ook al het geluk gehad van een paar gerechten van de andere chefs te proeven.

De Vooruit is bovendien ook nog een super lekker bio bier aan het brouwen dat luistert naar de naam Triomf.

En chocolatier Nicolas Vanaise van Yuzu maakt pralines exclusief voor de Vooruit festiviteiten.

Het worden lekkere tijden in Gent de komende maanden.