Ook dit jaar komen de nieuwjaarswensen vanuit Okinawa, Japan.

Om elf uur ‘s ochtends geen hypokras uit een fontein zoals in Basel maar wel sake uit cederhouten kopjes om het nieuwe jaar te groeten.

Ik wens jullie graag een fijn, warm, vrolijk en yummy 2014.

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar [...]]]>

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar die hebben te maken met afwasplanning.

Het volume wordt er echter niet minder op.

In professionele keukens is er bijna altijd een afwasser dus dan sta je er als kok niet echt bij stil hoeveel potten en pannen je er doorjaagt tijdens het koken.

Laat staan hoeveel borden, glazen en bestek.

Een afwasmachine neemt veel van de corvee op zich maar bij een intense kooksessie en veel volk aan tafel kan die niet echt volgen.

Dus dan maar afwassen the old fashioned way.

En daar precies had ik het nu graag eens over gehad zie.

Mijn recente afwassponsjesstress.

Het is een woord, het bestaat, echt waar.

Tot een paar jaar geleden vond ik in zowat elke supermarkt in onze buurt mijn favoriete afwassponsjes.

Een dikke laag spons met een laag lurex aan de buitenkant.

Ik ben echt geen bling bling mamzel behalve qua lurexsponzen.

Toen vond ik ze plots enkel nog in Delhaize in een veel dunnere generische versie.

Tot ze ook daar verdwenen en enkel nog Viledasponjes, die met de gele spons en groene schuurkant, de plak zwaaiden in de rayon sponsjes.

Ik was graag af maar met die geel/groene dingen slinkt mijn afwasmoed met de minuut.

Wat zeg ik? Ik wil er eigenlijk niet eens aan beginnen wanneer ik er een zie liggen naast de afwasbak.

Ik haat hun textuur, hun stugheid, kortom hun alles.

Sinds twee jaar check ik dan ook telkens wanneer ik in het buitenland ben het lokale aanbod van afwassponsjes.

Toen ik begin dit jaar met onze Kanji landde op Schiphol moest ik met hem door de controle.

Er werd me gevraagd mijn handbagage te openen en ik vergeet nooit de blik vol ongeloof van de douane mevrouw nadat ze mijn valies doorzocht had.

‘Dus u komt nu uit Japan aan in Schiphol en u heeft mee: ten eerste één Japanse hond, ten tweede 6 dozen Japanse KitKat en ten derde 10 stuks Japanse afwassponsjes?’

In Parijs heeft de Bon Marché mooie dikke lurex sponzen, in Zwitserland heeft Coop de beste.

De allerbeste zijn Duitse maar ik heb ze enkel in een sublieme kookwinkel in Merano, Zuid Tirol gevonden.

Mijn favoriete lurex schwamm wordt wel verkocht op de Duitse Amazon site maar enkel in Duitsland geleverd.

Een mens zou al eens overwegen om in Beieren te gaan wonen.

Japan heeft eveneens sublieme afwassponsjes. China niet.

Morgen, in Naha, Okinawa, staat het inslaan van een nieuwe Japanse lading kira kira sponsjes op het programma.

Merry Christmas!

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland [...]]]>

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland woont.

De man gaat elke dag hout hakken in het bos en de vrouw de was doen in de rivier.

Op een dag tijdens het wassen komt er in de rivier een hele grote mooie rijpe perzik aangedobberd.

De vrouw vist de perzik uit het water en neemt ze mee naar huis.

Haar man is dolgelukkig met de perzik en ze besluiten hem onmiddellijk te verorberen.

Van zodra het mes echter de perzik aanraakt horen ze de stem van een klein jongetje dat smeekt hem niet middendoor te snijden.

Heel voorzichtig snijden ze de perzik middendoor en inderdaad, er zit een klein jongetje in dat hen vertelt vanaf nu hun zoon te zijn.

Het koppel is dolgelukkig en ze geven hem de naam  Momotaro of Perzikjongen.

Wanneer Momotaro groot is zegt hij aan zijn ouders iets goed voor zijn land te willen doen.

Ver weg is er een eiland vol kwaadaardige oni’s, zeg maar een eiland vol stoute Shreks, die de lokale bevolking terroriseren en hun dagen vullen met plunderen.

Momotaro is van plan om de oni’s te trotseren en te verslaan.

Zijn moeder maakt een stevige portie zoete dango balletjes klaar voor zijn knapzak en Momotaro vertrekt op zijn groot avontuur.

Na enige tijd stappen komt hij een razend boze hond tegen.

De hond wil hem aanvallen maar Momotaro geeft hem een dango en legt hem zijn plan uit om de oni’s te verslaan.

De hond vindt dit een zeer goed idee, besluit hem te helpen en met twee zetten ze hun weg verder.

Nog even later komen ze een gevaarlijk kwade aap tegen die hen wil overmeesteren en bijten.

Ook hier geeft Momotaro een dango aan de aap en doet hij zijn uitleg.

De aap vindt het eveneens een uitstekend idee en besluit hem en de hond te helpen.

En weg zijn ze.

Tot plots een heel mooie maar zeer kolerieke vogel hen de weg verspert.

En jawel, wat had je gedacht, na een dango en een goed gesprek schaart ook de vogel zich aan hun zijde.

Godzijdank dat zijn moeder er zo veel had gemaakt.

Toen ze arriveerden aan het eiland van de oni’s stonden ze voor een grote gesloten poort.

De vogel vloog over de poort en stal de sleutel van de poort.

Eens binnen beet de hond in de benen van de oni’s, sprong de aap op hun rug en hield ze in een wurggreep en pikte de vogel in hun ogen.

De oni’s  gaven zich over, smeekten om vergiffenis en gaven prompt alle gestolen goederen terug.

Momotaro en zijn drie vrienden keerden terug als ware helden.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Uiteraard.

Tot zover dus Momotaro.

Na drie seizoenen dromen van een rijpe lekkere perzik is het eindelijk volop perzikentijd.

Voor deze cocktail kan je zowel een gele als een witte perzik gebruiken.

Een gele perzik is een tikkeltje meer acid dan een witte.

Ik heb echter enkel perfect rijpe gele kunnen scoren.

Voor de geraniumsiroop is het belangrijk dat je geraniumblaadjes gebruikt van onbespoten planten.

Anders heb je gewoon pesticidensiroop en wie wil dat nu drinken?

Ik heb dit jaar, naast een citroengeranium  en kaneelgeranium ook een perzikgeranium.

Die laatste heb ik voor deze cocktail gebruikt maar je kan evengoed gewone geraniumblaadjes gebruiken.

Kampai!

Per glas Peach Boy

1 eetlepel geranium siroop (recept hieronder)

60 ml verse perzikpuree

3 dashes perzik bitters (Bitter Truth)

100 ml prosecco

Let er op dat de siroop, de puree, de prosecco en zelfs je glas heel goed gekoeld zijn.

Giet de siroop , de puree en de bitters in een champagneglas.

Werk af met de prosecco.

Roer voorzichtig door elkaar en serveer onmiddellijk.

Geranium siroop:

100 ml water

100 g suiker

60 à 70 geraniumblaadjes

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de geraniumblaadjes door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en plaats afgedekt gedurende vierentwintig uur in de ijskast.

Giet de siroop door een fijne zeef en bewaar in de ijskast.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik enorm veel hou van matcha.

Matcha is de verpulverde uitgelezen groene thee die traditioneel gebruikt wordt in Japanse theeceremonies.

En mijn matcha liefde duurt al heel lang.

Toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn klasgenootjes uit het dorpschooltje op daguitstap naar Gent.

‘s [...]]]>

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik enorm veel hou van matcha.

Matcha is de verpulverde uitgelezen groene thee die traditioneel gebruikt wordt in Japanse theeceremonies.

En mijn matcha liefde duurt al heel lang.

Toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn klasgenootjes uit het dorpschooltje op daguitstap naar Gent.

‘s Ochtends was er een bezoek aan het Gravensteen.

In de namiddag ging het richting Sint Pieters Abdij waar we een Japanse theeceremonie zouden meemaken.

Daar zaten we dan, met een stuk of twintig kinderen.

Het licht was gedempt, er lagen tatamimatten op de vloer en toen de Japanse gastvrouw in haar zijden kimono binnen kwam en ons al buigend begroette was ik al compleet verkocht.

Ze koos ervoor om koicha, zeg maar de dikke versie van matchathee, te maken.

Daarvoor wordt heet water van 80°C en gezeefde matcha met een ‘shasen’, een met de hand gemaakte bamboe klopper, losgeroerd in een voorverwarmde bol tot een glad geheel.

Ik vond het fascinerend hoe elke beweging zo rustig, doordacht en minutieus werd uitgevoerd.

En toen kwam het moment waarop we allemaal een klein kopje koicha kregen.

Eén slok en ik wist twee dingen.

Ten eerste: dit is het lekkerste ter wereld.

Ten tweede: ik wil later naar Japan.

Naast mij hoorde ik echter niks dan kokhalzende geluiden aangevuld met ‘beuuuh, dit is vies’.

Kon het zijn dat zij iets compleet anders gedronken hadden want ik zat daar nog steeds met een hemelse blik in de ogen te overwegen of het zou opvallen indien ik mijn kopje zou uit likken?

Matcha krijgt, terecht,  niks dan lovende eigenschappen toegewezen.

Het zorgt ervoor dat je tegelijk helder en kalm bent en een bull’s eye focus hebt.

Eén theelepel matcha bevat ongeveer dezelfde hoeveelheid cafeïne als een kop koffie maar de cafeïne komt veel langzamer in de bloedsomloop.

Wat mijn achtjarig brein met zijn eerste kopje matcha aanving was heel behulpzaam aan mijn klasgenootjes voorstellen dat ik hun kopje wel wou leegdrinken.

Kwestie van beleefd te zijn naar onze Japanse gastvrouw en zo.

Ik zat volgens hen toch al in de categorie ‘dat is een rare’.

Mijn voorstel zou er hun visie alvast niet beter op maken maar het potentieel om negentien halve kopjes nirvana-matcha te drinken was niet te versmaden.

Uiteindelijk zijn het er vijftien geworden.

Nodeloos te zeggen dat ik beduidend het meest hyper kind was die op het eind van de namiddag onze Japanse gastvrouw al buigend bedankte.

Maar ook het gelukkigste.

Later heb ik jaren en jaren gezocht naar matcha die diezelfde intensiteit en finesse had als de koicha van toen.

Nooit gevonden.

Tot een paar jaar geleden in Kyoto.

We waren in Kyoto tijdens het kersenbloesemseizoen.

Het was een stuk kouder dan we verwacht hadden.

Maar de zon scheen en onze sakurawandeling langs de Philosopher’s Walk heel vroeg in de ochtend was ronduit prachtig.

Nadien hadden we nog een picnic in de Kyoto Gyoen National Garden en op de weg terug naar het hotel liepen we voorbij een oude theeshop.

Aan de buitenkant blokkeerden een reeks ‘noren’  of Japanse deurgordijnen het zicht op de winkel en we twijfelden nog of we zouden binnen gaan.

Eens binnen waren we echter compleet in het beloofde theeland : de Ippodo Tea Company.

Een theehuis dat al meer dan 300 jaar bestaat.

Ben je een liefhebber van Japanse thee?

Bij Ippodo vind je de meest uitgelezen kwaliteit van sencha, gyokuro of hojicha thee.

Maar het is pas met hun matcha-selectie dat Ippodo me van mijn sokken blies.

Afhankelijk van het seizoen hebben ze ongeveer een vijftien verschillende soorten matcha in huis.

En het personeel in de winkel kan elk van hun thees met de grootste zorg gedetailleerd toelichten.

Alle thee van Ippodo komt van de theeplantages in de buurt van Kyoto.

Er is eveneens een tearoom waar we de rest van ons verblijf in Kyoto dagelijks koicha zijn gaan drinken.

‘Fantastisch’ hoor ik je al denken ‘En wanneer geraak ik nu in Kyoto om die perfecte matcha te gaan proeven en kopen?’

Niks dan goed nieuws.

Ippodo heeft zowat de beste Engelstalige online shop die ik tot nu toe bij een Japans bedrijf gevonden heb.

Elke thee is voorzien van een duidelijke beschrijving en normaal gezien staat jouw thee binnen de week aan jouw voordeur.

Matcha oxideert vlug en heeft een shelf life van ongeveer drie maanden. Dus beter niet in één keer een volledige jaarvoorraad inslaan.

Maar er is nog meer goed nieuws.

Mocht je niet naar Kyoto geraken maar je hebt wel plannen om binnenkort naar New York te gaan?

Sinds 1 april heeft Ippodo een kleine winkel in Manhattan.

Nu maar duimen dat er ook een winkel ergens in Europa komt.

First we take Manhattan….?

Wat denkt een mens allemaal mee te brengen van een reis naar de Japanse Okinawa eilanden?

Zeker een paar flessen awamori, de gefermenteerde en dan gedistilleerde rijstdrank die enkel in Okinawa geproduceerd wordt.

Misschien een paar mondgeblazen kleurrijke awamori glazen….

Een paar mooie lokaal geweven stoffen….

Vast en zeker een paar dozen Purple [...]]]>

Wat denkt een mens allemaal mee te brengen van een reis naar de Japanse Okinawa eilanden?

Zeker een paar flessen awamori, de gefermenteerde en dan gedistilleerde rijstdrank die enkel in Okinawa geproduceerd wordt.

Misschien een paar mondgeblazen kleurrijke awamori glazen….

Een paar mooie lokaal geweven stoffen….

Vast en zeker een paar dozen Purple Sweet Potato of Beni-Imo Kit Kat die enkel in Okinawa te krijgen zijn….

Okinawa ligt niet echt bij de deur.

Onze eerste paar dagen op de agenda gingen we naar Irabu eiland.

Een vlucht vanuit Brussel van een dik uur, gevolgd door een vlucht van meer dan twaalf uur, gevolgd door nog een vlucht van twee en een half uur, dan nog een van vijftig minuten en als kers op de taart nog een ferryrit op een woelige zee van een half uur.

En wat kwamen wij op onze eerste ochtend verkennen tegen behalve een ton regen?

Een achtergelaten pup van ongeveer anderhalve maand oud.

In een park.

Onderkoeld en ondervoed.

Ik bespaar je alle details maar nadat onze hoteleigenaar via zijn facebook pagina de hoogbejaarde eigenaars van de pup had gevonden bleek dat ze hem liever niet terugnamen.

De pup zijn moeder was een paar weken eerder vergiftigd en ze hadden al zijn broertjes en zusjes al weg gegeven.

Maar niemand op het eiland wou de laatste pup adopteren.

Dat was het moment waarop we daar voor onszelf wisten:

We wandelen nu weg en morgen of overmorgen is hij dood.

We adopteren hem.

En we noemen hem Kanji.

Maar een pup adopteren in Japan en dan meebrengen naar de E.U. doe je echt niet zomaar.

En met de Kerst en Nieuw zijn heel veel officiële kantoren in België gesloten.

Omdat hij nog zo jong is hebben we uiteindelijk een uitzonderlijke toelating gekregen om hem mee te brengen naar België.

Waarvoor onze zeer oprechte dank.

Hij moest eerst nog wel zijn 21 dagen wachttijd uitzitten na zijn hondsdolheidvaccin.

Ik heb dan maar een andere vlucht geboekt anderhalve week later en pas de dag voor ons gepland vertrek kreeg hij van de mega behulpzame mensen van de Naha Quarantaine Office in Naha zijn reispapieren met daarop heel veel stempels.

We zijn al heel lang echte Japan fans.

Maar het moet gezegd dat de spontane hulp en vriendschap die we op onze Kanji-weg in Okinawa gekregen hebben, ons meermaals tot tranen toe ontroerd heeft.

Plus Kanji denkt dat zijn naam ‘Kawai’ is, wat Japans is voor ‘schattig’ is in plaats van ‘Kanji’.

Is Kuifje voor de leeftijden van zeven tot zevenenzeventig dan is Kanji voor de leeftijd van achttien maanden tot over de honderd. En in Okinawa lopen er wel een pak honderdjarigen nog op straat.

Iedereen stopte toen ze hem zagen, glimlachten en zeiden ‘Kawai’.

Kanji is nu bij ons thuis aan zijn drie maanden thuisquarantaine begonnen.

En wij aan een heel ander hoofdstuk in ons leven met een dappere Japanese Island Boy erbij.

Hij heeft een enorme appetijt en is al zoveel gegroeid sinds de dag dat we hem vonden.

En voor de awamori in groot detail te gaan proeven moeten we gewoon nog eens terug gaan naar Okinawa.

Maar de Kit Kat die heb ik wel mee.

De Japanse Sadaharu Aoki is al jaren een van mijn absolute favoriete patissiers.

Soms is  enkel het idee om één van zijn matcha éclairs te eten voldoende om mijn valiezen te pakken en richting Parijs te vertrekken.

‘Amai, die heeft ook niet veel nodig om naar Parijs te gaan’ hoor ik je [...]]]>

De Japanse Sadaharu Aoki is al jaren een van mijn absolute favoriete patissiers.

Soms is  enkel het idee om één van zijn matcha éclairs te eten voldoende om mijn valiezen te pakken en richting Parijs te vertrekken.

‘Amai, die heeft ook niet veel nodig om naar Parijs te gaan’ hoor ik je denken.

Dat is wellicht waar.

Maar kan het ook zijn dat je nog nooit zijn millefeuille met matcha geproefd hebt?

Of zijn matcha croissant?

Mr. Aoki zijn bladerdeeg komt namelijk uit een andere wereld.

Of zijn éclair met zwarte sesam?

Of zijn yuzu taartje?

Of zijn kastanje macaron?

Right! Paris it is!

Op 23-jarige leeftijd ging hij in de leer bij groten zoals Frédy Girardet in het Zwitserse Crissier en ‘Mr. Lekkerste Pain au Chocolat in Parijs’Jean Millet.

Sadaharu Aoki werd niet alleen een absolute meester in het maken van de Franse klassiekers.

Hij drukte er tevens duidelijk zijn eigen Japanse stempel op.

Niet enkel door ingrediënten zoals matcha, yuzu, zwarte en witte sesamzaadjes te gebruiken maar eveneens door zijn Japans oog voor detail en eenvoud.

Maar ook wanneer het over Franse klassiekers pur sang gaat zoals een chocoladetaartje met gezouten karamel laat hij de competitie ver achter zich.

En dan in de categorie ‘klein lekkers dat in de valies kan’:

Het populaire warme chocolademerk Choc-o-Lait, de vierkante blokjes Callebaut chocolade met in het midden een houten roerstokje, produceren voor Sadaharu Aoki 2 exclusieve smaken: matcha en yuzu.

De zon scheen in Parijs en we hadden gedacht om de gebakjes thuis in de avondzon te fotograferen.

Maar eens we uit Parijs wegreden werd het duidelijk dat er thuis niet echt sprake was van zon.

Dan in de late namiddag maar de passende Chantilly uitrit genomen en naar een geschikte locatie voor de foto’s van onze taartjes gezocht.

En nu ik de foto’s bekijk bedenk ik dat we die boomstronk, inclusief lieveheerbeestje,  beter mee naar huis hadden genomen….

Als kind luste ik qua chocolade  eigenlijk enkel donkere chocolade en Chocotoff.

Repen zoals Mars of Milky Way spraken me totaal niet aan.

Ik heb er tot op de dag van vandaag trouwens nog nooit een gegeten.

En toen ik naar Engeland verhuisde kon uit het grote zoete aanbod enkel Kit Kat [...]]]>

Als kind luste ik qua chocolade  eigenlijk enkel donkere chocolade en Chocotoff.

Repen zoals Mars of Milky Way spraken me totaal niet aan.

Ik heb er tot op de dag van vandaag trouwens nog nooit een gegeten.

En toen ik naar Engeland verhuisde kon uit het grote zoete aanbod enkel Kit Kat bekoren.

De Britse stad York is de Kit Kat bakermat.

Het Britse snoepbedrijf Rowntree, werd in 1862 opgericht door de quaker Henry Isaac Rowntree. Een paar jaar later stapte ook zijn broer Joseph in het bedrijf en samen schonken ze de wereld klassiekers zoals Smarties en Kitkat.

Ze hadden de namen Kit Cat en Kit Kat  reeds in 1911 gedeponeerd maar de eerste Kit Cats kwamen pas in de jaren 20 op de markt. Deze Kit Cats waren echter gewone chocolaatjes. De lijn modderde zo een tien jaar aan en werd toen gestopt. In 1935 werd de Rowntree’s Chocolate Crisp gelanceerd en 2 jaar later kreeg hetzelfde product de Kit kat naam. En het was een schot in de roos.

Een paar jaar later, op het einde van de 2^de wereldoorlog ontstond er in Groot-Brittannië een heuse exodus richting Verenigde Staten, Canada, Nieuw Zeeland, Australië en Zuid-Afrika.  De heimwee naar hun favoriete snoep was echter groot en Kit Kat werd wereldwijd geëxporteerd.

Het reclame bureau J. Walter Thompson  bedacht in die periode eveneens de legendarische  ‘Have a Break, Have a Kit Kat’ slogan.

Die slogan wordt nog steeds gebruikt.

In 1988 werd Rowntree opgekocht door Nestlé en vandaag produceert Nestlé Kit Kat in een twintigtal landen.

In de Verenigde Staten blijft de productie echter in handen van Nestlé’s concurrent Hershey’s.

En net omdat Hershey’s chocolade gebruikt wordt in de VS smaakt een Amerikaanse Kit Kat compleet anders dan een Europese.

En ik ben geen fan.

Maar dan is er ook nog Japan, het Kit Kat walhalla.

Nergens ter wereld vind je een meer bonte diversiteit Kit Kat dan in Japan.

De naam ‘Kit Kat’ zorgde voor het eerste succes.

Het lijkt qua uitspraak, althans in het Japans,  fel op ‘Kitto katsu’ wat letterlijk betekend ‘Je zal zeker winnen’.

Het wordt dan ook vaak door moeders in de bento box van de kinderen gestopt wanneer er testen, examens of een sportwedstrijd op de agenda staan.

Er zijn ondertussen reeds meer dan 80 verschillende smaken gelanceerd, meestal in ‘limited edition’ en dan ook nog vaak enkel regionaal  en seizoensgebonden verkrijgbaar.

Kersenbloesem Kit Kat in de lente, Kastanje Kit Kat in de Herfst, Paarse zoete aardappel Kit Kat uit Okinawa, Pudding Kit Kat uit Kobe om er maar een paar te noemen.

Elke nieuwe ‘Limited Edition’ die op de markt komt zorgt voor een heuse stormloop.

Ze zijn buiten Japan, ook online,  zo goed als onvindbaar.

De enige andere plek in de wereld waar ik ze met regelmaat al gevonden heb zijn een paar Japanse kruideniers in  Japantown in San Francisco.

Nog een paar van de smaken die reeds verschenen zijn:

Gegrilde maïs; meloen, appelazijn, sojasaus (nog steeds één van de meeste verkochte), camembert, yuzu en peper, gezouten watermeloen, in de schil gebakken aardappel met boter, earl grey thee, veggie, appel, pompoen, espresso, aardbei, ginger ale, latte, gezouten caramel….

Mijn laatste Kit Kat aanwinsten smaakgewijs zijn wasabi, matcha (groene thee),  edamame (jonge soyabonen), annin dofu (zoet tofu dessert) en hot Japanese chili.

Zoals je ziet op de foto staat er naast de smaak ook telkens de regio bij vermeld.

Kortom, Kit Kat: een Japans streekproduct!