De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op [...]]]>

De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op zich hun strepen al stevig verdiend hadden als actrice, toneelschrijver, professor visuele kunsten en sound engineer/producer.

Elk van hun achtergronden zorgde in de keuken voor kleurrijke gesprekken gaande van Beckett tot analoog vs digitaal opnemen tot de vrouwenrollen van Shakespeare.

En dit alles in een mengeling van Frans, Engels, Duits en Zwitsers Duits.

Door elkaar.

Hun absolute liefde voor het Belluard festival is wat hun bijna elk jaar richting festivalkeuken drijft.

De dag na de laatste cateringdag was het plan om met de hele ploeg te gaan eten en drinken na de demontage van de keuken.

Alleen, op zondag is zo goed als alles dicht in Fribourg en onze favoriet Les 4 Vents was open maar reeds volgeboekt.

Pascal,  onze Zwitserse sound engineer/producer, liet toen vallen dat hij net buiten de stad in een chalet woonde.

Met zicht op de bergen!

Dat mag je nu eens niet zeggen tegen een troep Belgen die zich twee weken uit de naad gewerkt hebben en dromen van chalets met bergzichten.

Eén van de ruimtes naast onze keuken werd tijdens het festival onveilig gemaakt door de drie mamzellen van de Domestic Science Club.

Ook zij hadden chaletverzuchtingen en voor de arme Pascal het wist zat zijn chalet vol uitgelaten Belgen die in zijn keuken prompt een Hugo hoek installeerden.

Wat er ook in zijn keuken stond was een vers gebakken rabarbertaart die o zo lekker rook en er verrukkelijk uitzag.

Dus naast een fan en kenner van octopus bleek hij ook nog eens lekkere taarten te kunnen bakken.

De chalet en het zich op de bergen kan ik je er jammer genoeg niet bij geven.
Maar Pascal zijn recept geef ik maar al te graag.

De Rabarbertaart van Pascal

Kruimeldeeg:

150 g tarwebloem

150 g speltbloem

150 g boter, in stukjes gesneden

snuifje zout

80 ml ijskoud water

Vulling:

600 g rabarber, ongeschild en in blokjes gesneden

2 eieren

250 ml room

150 g grof rietsuiker

60 g fijn gemalen amandelen

Dit recept is voor een taartvorm van 28 cm.

Neem 50 g van de 150 g suiker en roer die in een kom door de blokjes rabarber.

Laat een uur staan op kamertemperatuur en laat vervolgens gedurende nog een uur uitlekken.

Maak ondertussen het deeg.

Zeef de twee soorten bloem en het snuifje zout in een kom.

Doe er de blokjes boter bij en werk met je vingers vlug de boter door de bloem tot broodkruimconsistentie. (veel scrabblepunten)

Voeg er het ijskoude water aan toe en kneed tot het deeg nét samen komt.

Rol tot een bol, wikkel in vershoudfolie en plaats gedurende een uur in de ijskast.

Haal dan het deeg uit de folie en leg tussen twee vellen bakpapier.

Rol het deeg uit tot een cirkel van 35 cm en leg dit in de taartvorm.

Druk het deeg goed aan in de vorm en prik de bodem met een vork.

Verwarm de oven ondertussen voor op 200°C.

Strooi de amandelen over de bodem van de taart.

Verdeel de uitgelekte rabarberstukjes over de amandelen.

Klop de resterende 100 g suiker tot een glad geheel met de room en de eieren en giet dit over de rabarber.

Plaats de taart in de oven en bak gedurende 30 à 40 minuten.

Laat afkoelen tot lauw of koud alvorens aan te snijden.

Rijsttaart mag dan in onze contreien één van de pilaren van ons zoet erfgoed zijn, mijn hart heeft ze alvast nooit gestolen.

De vulling lust ik graag.

Het klassieke gistdeeg echter totaal niet.

Sinds mijn eerste hap rijsttaart, een paar stevige decennia’ s geleden,  heb ik systematisch de vulling opgegeten en het deeg, ofwel [...]]]>

Rijsttaart mag dan in onze contreien één van de pilaren van ons zoet erfgoed zijn, mijn hart heeft ze alvast nooit gestolen.

De vulling lust ik graag.

Het klassieke gistdeeg echter totaal niet.

Sinds mijn eerste hap rijsttaart, een paar stevige decennia’ s geleden,  heb ik systematisch de vulling opgegeten en het deeg, ofwel zonder schroom onaangeroerd op mijn bord laten liggen, ofwel ongemerkt in een zakdoek of servet weggemoffeld.

En geen enkele uitbrander heeft mij ooit op andere gedachten gebracht.

In deze streken wordt rijstpap gebruikelijk op het vuur klaargemaakt maar in Groot Brittannië maakt men rijstpap bijna altijd in de oven klaar.

In Normandië ook. Daar noemt het ‘Teurgoule’

Rijsttaart zonder gistdeeg = yummy

Deze rijstcakejes zijn eigenlijk een mix van beide.

Eerst maak je rijstpap op het vuur en dan verhuist alles richting oven.

Het grove rietsuiker dat over de rijstpap gestrooid wordt eer het de oven in gaat zorgt voor een knapperig korstje.

Het gembersap krijg je door twee centimeter verse gember heel fijn te raspen en dan stevig uit te knijpen.

Mocht je denken: ‘Thank the sweet heavens dat ze deze deze keer geen bergamot gebruikt heeft.’

Je kan dit recept maken met zowel citroen, limoen, sinaasappel, mandarijn en jawel, last but not least bergamot.

Geen grapefruitbitters in huis maar wel citroen bitters of sinaasappel bitters?

Geen probleem.

Heb je geen Mandarine napoléon in huis?

Grand Marnier of Cointreau kan je evengoed gebruiken.

Van zodra er geen gistdeeg aan te pas komt ben ik de culinaire flexibiliteit zelve.

Citroen en Mandarine Napoléon Rijstcake

750 ml melk

200 g dessert rijst

snuifje zout

2 eetlepels vers gembersap

heel fijn geraspte schil van 1 grote onbespoten citroen

4 druppels grapefruit bitters van the Bitter Truth

60 g rietsuiker

60 g boter

4 eetlepels Mandarine Napoléon

2 eieren, stevig los geklopt

extra boter en grof rietsuiker voor de bakvorm

Vet een cakevorm of kleine bakvormpjes goed in met boter.

Strooi een laagje grof rietsuiker over de zijkanten.

Giet de melk in een pan en roer er de rijst en het snuifje zout door.

Breng al roerend aan de kook, dek af en draai dan het vuur op de laagste stand.

Roer regelmatig even door en laat de rijst gedurende 35 à 40 minuten gaar worden.

Verwijder van het vuur en roer er het gembersap, citroenschil, de boter, suiker, bitters en Mandarine Napoléon door.

Laat volledig afkoelen en roer er dan pas de eieren door.

Verwarm de oven voor op 185°C.

Stort de rijstpap in de cakevorm of verdeel in kleine bakvormpjes.

Strooi nog wat grove rietsuiker over de rijstpap en plaats in de voorverwarmde oven.

Bak gedurende 30 à 35 minuten of tot de bovenkant mooi goudbruin is.

Laat een halfuurtje afkoelen en serveer lauw of op kamertemperatuur.

Net zoals de clafoutis van vorige post ga ik deze week voor nog een Franse klassieker met meerdere namen.

Je kan ze financiers noemen.

Financiers vinden hun oorsprong in Parijs.

Ze worden toegeschreven aan patissier Lasne die rond 1890 zijn winkel vlakbij de Parijse beurs had.

Het was de ideale zoete snack.

Eigenlijk heet dit gerecht niet clafoutis.

Een clafoutis hoor je eigenlijk enkel met kersen te maken.

Vervang de kersen door ander fruit zoals appels, peren of pruimen en je hebt een ‘flaugnarde’ of een ‘flognarde’.

Beiden hebben wel hun culinaire bakermat in Limousin.

Gebruik je gedroogd fruit zoals bijvoorbeeld gedroogde pruimen dan heb [...]]]>

Eigenlijk heet dit gerecht niet clafoutis.

Een clafoutis hoor je eigenlijk enkel met kersen te maken.

Vervang de kersen door ander fruit zoals appels, peren of pruimen en je hebt een ‘flaugnarde’ of een ‘flognarde’.

Beiden hebben wel hun culinaire bakermat in Limousin.

Gebruik je gedroogd fruit zoals bijvoorbeeld gedroogde pruimen dan heb je een

‘Far Breton’ en verhuis je gelijk van het Centraal Massief naar Bretagne.

Een beetje zoals de ingrediënten en de bakvorm bepalen of jouw canelés nu met één of twee n’s geschreven worden.

Plus in zowel een clafoutis als een flaunarde wordt geen alcohol gebruikt dus wellicht heb ik het bij de Franse culinaire puristen nu wel helemaal verkorven.

Mes excuses.

Juist is juist.

Aan de andere kant is er echter ook, om het met Catherine Tate’s Lauren Cooper te zeggen: ‘Am I bothered?’

Er zijn een paar grote voordelen aan dit soort desserts.

Je kan alles voorbereiden een paar uur voor de maaltijd.

Het kan de oven in op het moment dat je het hoofdgerecht serveert.

En het kan recht uit die oven de tafel op.

Iets wat meestal extra kudos van tafelgenoten oplevert.

En net voor het afruimen en de afwas is dat vaak meegenomen.

Clafoutis en co zijn geen lichte desserten dus je kan ze beter serveren na een tamelijk licht hoofdgerecht.

En dus zeker niet na een 6-gangen menu.

Laat staan een 9-gangen menu.

Maar warm serveren is echt wel de boodschap.

Ik heb voor deze keer Grand Marnier gebruikt.

Je kan ook kiezen voor een andere sinaasappellikeur zoals Cointreau of Mandarine Napoléon.

Of een andere likeur zoals St -Germain  op basis van vlierbloesem of Drambuie op basis van whisky en honing.

Of een andere alcohol zoals een mooi geparfumeerde mezcal, tequila of gin.

In dit geval moet je wel 30 g suiker extra in het beslag gebruiken.

Dit beslag is eigenlijk een dik pannenkoekbeslag en heeft echt wel een rusttijd van een paar uur in de ijskast nodig.

Ik heb een dunne metalen vorm gebruikt.

Bij dikkere glazen bakvormen moet je meestal een paar minuten extra baktijd tellen.

Gebruik gerust een ander fruit maar sinds ik deze pruimentaart had gezien had ik enkel en alleen nog zin in een pruimendessert.

Een mens heeft zo van die dagen.

Pruimen en Grand Marnier Clafoutis

500 g pruimen, in blokjes gesneden

80 g bloemsuiker, gezeefd

125 g bloem

snuifje zout

½ theelepel verse gember, zeer fijn geraspt

3 grote eieren, grondig losgeklopt

100 ml room

100 ml melk

100 ml Grand Marnier

boter voor de bakvorm

extra bloemsuiker voor de afwerking

Doe de pruimenblokjes en de gember in een kom en roer er de helft van de suiker door.

Dek af en laat gedurende een paar uur op kamertemperatuur staan.

Meng de room, melk en Grand Marnier.

Zeef de bloem, de rest van de bloemsuiker en het zout in een kom.

Maak een kuiltje in de bloem en giet er de losgeklopte eieren in.

Roer de eieren en de bloem tot een zeer glad geheel.

Roer er vervolgens de room, melk en Grand Marnier door.

Dek af en plaats gedurende een paar uur in de ijskast.

Verwarm de oven voor op 185°C.

Neem een ronde vorm, met een diameter van ongeveer 25cm, en boter die goed in.

Verdeel de blokjes pruimen over de bodem.

Roer het beslag nog eens grondig door en giet het over de pruimen.

Plaats de vorm op een bakplaat in de oven en bak gedurende 30 à 35 minuten tot de clafoutis uitgezet en goudbruin is.

Bestrooi met bloemsuiker en serveer warm.

De afgelopen maanden heb ik eigenlijk enkel glutenvrije cakes gebakken.

Ten eerste omdat in onze tijdelijke keuken glutenvrije maaltijden eerder de regel dan de uitzonderingen zijn.

Ten tweede omdat, wanneer je in cake en gebak witte tarwebloem vervangt door fijn gemalen noten, het eindresultaat minder nodeloze sugar highs and lows oplevert.

Je gebruikt [...]]]>

De afgelopen maanden heb ik eigenlijk enkel glutenvrije cakes gebakken.

Ten eerste omdat in onze tijdelijke keuken glutenvrije maaltijden eerder de regel dan de uitzonderingen zijn.

Ten tweede omdat, wanneer je in cake en gebak witte tarwebloem vervangt door fijn gemalen noten, het eindresultaat minder nodeloze sugar highs and lows oplevert.

Je gebruikt in dit recept een volledige sinaasappel.

De hele sinaasappel wordt gaar gekookt in water en dan gepureerd.

Een pesticide-vrije bio sinaasappel is echt wel aan te raden.

Ik serveer deze cake met ongezoete slagroom of mascarpone.

Een alternatief is om de Campari en honing siroop los te roeren in 400 g mascarpone en dit mengsel als icing voor de cake te gebruiken.

Ook lekker.

In de zomer vind ik licht gezoete vers gemaakte ijsthee de perfecte partner voor deze cake.

En in de winter vervang ik vaak de Campari in de siroop door whisky.

Deze cake bewaart moeiteloos een paar dagen.

Campari Orange Cake

Cake:

1 grote onbespoten bio eetsinaasappel

3 grote eieren

100 g rietsuiker

70 g polenta

80 g fijn gemalen amandelen

1 volle theelepel bakpoeder

Siroop:

100 ml Campari

50 ml vers geperst sinaasappelsap

150 g zacht smakende honing

Vet een lage rechthoekige bakvorm in met boter.

Ik gebruikte voor deze cake een vorm met 21 x 28 x 5 afmetingen

Doe de sinaasappel in een kleine pot.

Vul die met voldoende water zodat je de sinaasappel kan onderdompelen.

Breng het water aan de kook, laat een tweetal minuten koken en giet het water af.

Vul de pot met de sinaasappel opnieuw met water en breng aan de kook.

Herhaal dit nog twee maal en dan kan je de sinaasappel op een rustig vuurtje laten sudderen tot hij volledig gaar is.

Haal de sinaasappel uit het water en laat volledig uitlekken en afkoelen.

Verwarm de oven voor op 180°C.

Snij de hele sinaasappel in blokjes en verwijder eventuele pitjes.

Pureer in een foodprocessor tot een glad geheel.

Meng de sinaasappelpuree samen met de polenta, amandelen en het bakpoeder in een kom.

Klop de eieren met de suiker luchtig en schuimig gedurende een paar minuten en spatel ze voorzichtig door de puree en noten.

Doe het deeg in de bakvorm en bak de cake gedurende 40 minuten op 180°C.

Maak ondertussen de siroop.

Verwarm de honing met de Campari en het sinaasappelsap tot de honing volledig opgelost is.

Prik met een vork gaatjes in de cake van zodra die uit de oven komt en lepel er de warme siroop over.

Laat de cake afkoelen en serveer met wat ongezoete mascarpone of slagroom.

Lavendel heeft zo zijn uitgesproken culinaire fans en tegenstanders.

Ofwel ben je verkocht bij de eerste hap lavendelijs, lavendel shortbread, lavendelcake….

Ofwel begin je spontaan aan de lavendel eau de cologne te denken van een vervelende tante die je liever kwijt dan rijk was en jou meerdere jeugdtrauma’s aan de hand gedaan heeft.

Van 2 tot en met 10 juni is er opnieuw de bioweek.
Bij ons thuis is het elke week bioweek maar het is fijn om gedurende 9 dagen in heel Vlaanderen bio extra breed in de kijker te zien.
Deze week dus niet één recept maar zeven links naar maar [...]]]>

Van 2 tot en met 10 juni is er opnieuw de bioweek.
Bij ons thuis is het elke week bioweek maar het is fijn om gedurende 9 dagen in heel Vlaanderen bio extra breed in de kijker te zien.
Deze week dus niet één recept maar zeven links naar maar liefst zeven recepten die ik in het kader van de bioweek maakte.
Je kan kiezen uit rode biet risotto met dille en geitenkaas, groene asperges- en erwtjes soep met dragon, bloemkool frittata met citroenmelisse, komkommer met verse geitenkaas en gegrilde rode peper.
In het zoete departement is er verse abrikozencompote met gin en tijm, glutenvrije gebakken chocolade en quinoa moussetaart en karnemelk met vijgen en vlierbloesem.
Enjoy!

Ondanks het feit dat canelé de Bordeaux één van mijn favoriete gebakjes is realiseerde ik me onlangs dat ik er nog nooit zelf gebakken had.

Het is de combinatie van een krokante buitenkant en een gebakken custardachtige binnenkant die ervoor zorgen dat canelés al jaren in mijn gebakjes top 5 staan.

In Parijs [...]]]>

Ondanks het feit dat canelé de Bordeaux één van mijn favoriete gebakjes is realiseerde ik me onlangs dat ik er nog nooit zelf gebakken had.

Het is de combinatie van een krokante buitenkant en een gebakken custardachtige binnenkant die ervoor zorgen dat canelés al jaren in mijn gebakjes top 5 staan.

In Parijs had ik wel al vaak de klassieke koperen canelévormpjes gezien en getwijfeld om ze te kopen.

Maar ik heb minimum 12 vormpjes nodig en 15 euro per vormpje vond ik net iets te veel voor een gebakje dat ik toch niet dacht elke week te maken.

Sinds kort heb ik, tegen alle regels van de klassieke canelés in,  een silicone canelévorm.

De eerste canelés werden in Bordeaux gemaakt en verkocht sinds de 17^de eeuw.

De ingrediënten waren daar gemakkelijk te vinden.

Bordeaux was in die periode de belangrijkste haven van Frankrijk; vanille en rietsuiker arriveerden rechtstreeks in de haven.

De lokale wijn vertrok van daaruit naar de hele wereld . Die wijn werd geklaard voordat die geladen werd op de schepen en daarvoor gebruikte men eiwit.

Eierdooier waren dus een bijproduct van dit proces en in de canelés wordt toen enkel eigeel gebruikt.

De canelés werden zo populair dat de bakkers en de overheid besloten in 1663 om er een beschermd beroep van te maken.

Tegen de jaren ’70 in de vorige eeuw was de canelé redelijk in de vergetelheid geraakt en van een beschermd beroep was al lang geen sprake meer.

Begin jaren ’80 echter ontdekten jonge Franse bakkers en patisseriechefs opnieuw dit pareltje uit hun culinair erfgoed.

Ze maakten echter zoveel eindeloze variaties die volgens de klassieke bakkers uit Bordeaux als culinaire godlaster smaakten.

88 bakkers uit Bordeaux hebben toen in 1985 de Confrerie du Canelé de Bordeaux opgericht en de canelé als merk gedeponeerd.

Sindsdien heet een canelé die volgens het authentieke recept en wijze is klaargemaakt ‘Canelés de Bordeaux’.

Alle varianten die je maar kan bedenken moeten de naam Cannelés Bordelais, met een extra “n” dragen.

Voor de eerste try-out gebruikte ik het recept van Paula Wolfert als basis.

Paula Wolfert is een Amerikaanse kookboekauteur die al een hele resem award winnende boeken geschreven.

En wat haar boeken telkens opnieuw onderscheidt, van de meestal middelmatige troep kookboeken die tegenwoordig verschijnt, is een oog voor detail en meticuleuze research.

Haar recept is de klassieke canelé de Bordeaux. Met koperen vormpjes et all.

Alleen al omdat ik een silicone bakvorm gebruik krijgen mijn gebakjes dus prompt hun extra “n” label.

Er zijn echter nog meerdere factoren die ervoor zorgen dat ik mijn tweede “n” ruimschoots verdien.

De klassieke canelé bevat namelijk rum.

En ik lust zelden rum in gebak.

Zo heb ik al sinds mijn kindertijd een hekel aan baba’s.

Het was pas toen ik in de rum verving door andere alcohol zoals elixir of whisky dat ik me realiseerde hoe lekker ik een baba wel vond.

Geen rum dus maar wel Calvados. De volgende keer probeer ik cannelés met Drambuie.

Nog een vereiste voor de klassieke versie is dat de vormen moeten ingestreken worden met een mengeling van olie of boter en bijenwas.

De bijenwas zorgt er voor dat de gebakjes extra knapperig aan de buitenkant worden.

Wegens geen bijenwas in huis en geen zin om te gaan shoppen heb ik gewone plantaardige olie gebruikt.

Misschien dat ze nog krokanter aan de buitenkant zouden zijn had ik de koperen vormpjes en de bijenwas gebruikt maar het resultaat met de silicone was een zeer knapperige cannelé.

De versies waar ik het beslag 24 uur liet rusten in de ijskast  waren inferieur aan die waar het beslag 48 uur had gerust.

Een cannelé mag uiteraard niet aanbranden maar moet wel bakken tot hij een donkere gekarameliseerde kleur heeft.

Elke oven is anders dus als je ze voor het eerst maakt loont het om er ééntje op te offeren om te controleren of de binnenkant gaar is.

Sommige ovens hebben een 10 à 15 minuten extra baktijd nodig.

Maar zelden minder dan 75 minuten voor het recept hieronder.

Er bestaan verschillende groottes van canelés.

De inhoudsmaat van de vormpjes die ik heb is 70 ml. Kleinere maten hebben uiteraard een kortere baktijd nodig.

De hoeveelheid beslag in het recept is voldoende voor 14 cannelés.

En de volgende keer Parijs ga ik mezelf toch een paar klassieke koperen vormen cadeau doen.

Cannelés Bordelais

450 ml gepasteuriseerde volle melk

1 vanillestokje,  in de lengte middendoor gesneden

mespunt heel fijn geraspte schil van een onbespoten sinaasappel (optioneel)

40 g boter, ijskoud en in heel kleine blokjes gesneden

125 g bloem

snuifje zout

190 g grof rietsuiker

2 eieren, op kamertemperatuur

3 eierdooiers, op kamertemperatuur

50 ml Calvados

plantaardige olie voor de vormpjes

Doe de melk in een met koud water gespoelde pan samen met het vanillestokje. Als je er voor kiest om sinaasappelschil te gebruiken dan roer je die nu door de melk.

Verwarm de melk tot ongeveer 50°C en verwijder van het vuur. Dek de pan af en laat de melk gedurende een tweetal uurtjes infuseren met de vanille.

Verwijder het vanillestokje, schraap er met een mes de vanillezaadjes uit en roer die door de melk.

Doe de bloem, snuifje zout en de blokjes koude boter in een foodprocessor en druk een keer of vijf op de pulsknop.

Voeg er de suiker aan toe en druk 2 keer op de pulsknop.

Voeg er nu de eieren aan toe en laat de motor van de foodprocessor draaien tot de ingrediënten net gemengd zijn.

Verwarm ondertussen de melk tot 82°C.

Laat de motor op de laagste stand draaien en giet er in een dunne straal de hete melk bij.

Giet het beslag in een kom en laat koelen tot kamertemperatuur.

Roer er de Calvados door, dek goed af en plaats gedurende 48 uur in de ijskast.

Strijk met een penseeltje de vormpjes in met een dun laagje olie en plaats ze in de diepvries.

Wanneer je klaar bent om te bakken verwarm je de oven, met een bakplaat erin, voor op 230°C.

Roer het beslag heel goed door en vul de canelévormpjes met het beslag tot 1 cm van de rand.

Plaats de vorm op de hete bakplaat.

Bak de cannelés gedurende 15 minuten op 230°C.

Draai de oventemperatuur lager tot 180°C en bak de cannelés verder gedurende 6o minuten.

Haal de cannelés uit de oven en uit de vormpjes. Laat ze gedurende een uur afkoelen en serveer bij koffie of een glaasje likeur.

(Scroll down for English version of recipe)

Vorige zondag was een feestdag want op de markt van Watermaal Bosvoorde was er een kraam met verse biologische bergamot.

De geur van verse bergamot vind ik één van de lekkerste ter wereld.

Bergamot is een geur de je beslist kent. De [...]]]>

(Scroll down for English version of recipe)

Vorige zondag was een feestdag want op de markt van Watermaal Bosvoorde was er een kraam met verse biologische bergamot.

De geur van verse bergamot vind ik één van de lekkerste ter wereld.

Bergamot is een geur de je beslist kent. De essentiële olie van deze citrusvrucht geeft Earl Grey thee zijn herkenbaar aroma.

En hun kort seizoen, ongeveer van midden december tot midden februari, is zelfs een argument om in een koud, nat en donker januari de lok van een strand in de Caraïben te negeren.

Omdat je de schil gebruikt is het wel belangrijk dat je biologische en onbespoten bergamot kiest.

Eén van mijn favoriete patissiers is Corrado Assenza van Caffè Sicilia in het Siciliaanse Noto. Hij maakt sinds jaren gekonfijte bergamotschillen, bergamot marmelade en de lekkerste met bergamot gearomatiseerde honing. Die honing vind ik zelfs borderline verslavend.

Ik wou een cake die een paar dagen vers bleef en koos voor een yoghurt cake.

Het is een makkelijk recept maar het is wel belangrijk dat je het deeg niet te grondig mengt want dit resulteert in een cake met een zware dichte structuur.

Heb je geen verse bergamot? Je kan de bergamot in het recept vervangen door zowel citroen, sinaasappel als mandarijntjes. Je kan ook een mix van verschillende citrusvruchten gebruiken. In dit recept gebruik ik de fijn geraspte schil van één bergamot. Als je sinaasappel gebruikt dan gebruik je de schil van een grote sinaasappel. Kies je voor citroen dan neem je 2 citroenen. De hoeveelheid sap blijft dezelfde.

Zoals bij elk gerecht meet je best eerst alle ingrediënten uit.

Dit is een niet fel gezoete cake. Proef het beslag vooraleer je het in de vorm giet en voeg gerust meer suiker toe indien gewenst.

Bergamot Yoghurt Cake

Fijn geraspte schil van 1 onbespoten bergamot

200 ml bergamot sap

150 g volle ongesuikerde yoghurt

200 g ruwe rietsuiker

3 eieren

125 ml plantaardige olie zoals zonnebloemolie of arachideolie

190 g bloem

2 volle theelepels bakpoeder

½ theelepel natriumbicarbonaat

Verwarm de oven voor op 175°C.

Beboter en bestuif een ronde cakevorm met bloem. Ik heb een cakevorm gebruikt met een diameter van 21 cm en 4 cm hoogte.

Roer in één kom de bergamotschil, bergamotsap, yoghurt, suiker, eieren en olie tot een glad geheel.

Zeef de bloem met het bakpoeder en natriumbicarbonaat in een andere kom.

Voeg de yoghurtmengeling bij de bloem en meng met een spatel tot het beslag net gemengd is. Zeker niet glad roeren.

Giet het beslag in de cakevorm en bak gedurende 45 à 50 minuten tot de cake goudbruin en gaar is.

Deze cake is, mits goed afgedekt, een paar dagen houdbaar.

Bergamot Yoghurt Cake

Finely grated zest of 1 organic bergamot

200 ml (7 fl oz) freshly squeezed bergamot juice

150 g   (2/3 cup) plain natural yoghurt (unsweetened)

200 g (1 cup) cane sugar

3 eggs

125 ml (1/2 cup) sunflower oil

190 g (1 ¾ cup) flour

2 heaped teaspoons non-aluminium baking powder

½ teaspoon bicarbonate of soda

Butter and flour a round 8-inch diameter cake tin.

You will need 2 bowls.

Put the bergamot zest, juice, yoghurt, sugar, eggs and oil in a bowl and whisk until smooth.

Sift the flour together with the baking powder and the bicarbonate of soda in the remaining bowl.

Add the yoghurt mixture to the flour and stir until just combined. If you whisk the mixture until smooth your cake will be too dense.

Pour the batter in your prepared cake tin and bake until the cake is golden brown and done. This should take about 45 to 50 minutes.

Leave the cake in the tin for a few minutes. Remove from the tin and leave to cool on a rack.

© Lut De Clercq. All rights reserved.