Sinds jaren ben ik de gastvrouw van een paar auto-immuunziektes.

De een al ernstiger dan de andere.

De een al wat couranter dan de andere.

Het feit is echter, dat van zodra je er één te pakken hebt, er blijkbaar ergens in het auto-immuunziekte-universum een heel groot neonbord wordt uitgehangen, waarop jouw lijf wordt [...]]]>

Sinds jaren ben ik de gastvrouw van een paar auto-immuunziektes.

De een al ernstiger dan de andere.

De een al wat couranter dan de andere.

Het feit is echter, dat van zodra je er één te pakken hebt, er blijkbaar ergens in het auto-immuunziekte-universum een heel groot neonbord wordt uitgehangen, waarop jouw lijf wordt aangeprezen als een idyllische plek waar nog massa’s  plaats is voor veel meer soortgenoten.

De afgelopen vijftien à twintig jaar was er met regelmaat een of meerdere auto-immuunziektes die zo hard te keer gingen dat verder werken zo goed als onmogelijk was.

Een hel voor iemand die dolgraag haar werk deed en een workaholic was.

Mijn meest recente aanwinst behoort tot de categorie ‘rare diseases’. Er zijn blijkbaar maar een paar tientallen gevallen wereldwijd. En deze – meer dan de andere – zorgt ook voor een gebrek aan focus en tijdsbesef – de afgelopen maanden zijn voor mij bijna onopgemerkt voorbij gegaan.

Uren werden dagen, weken en maanden zonder weinig tijdsbesef.

Laat staan dat er voldoende energie was, en is, om een blogpost te schrijven.

En dan kan een mens maar blij zijn met artsen die verder willen kijken en zoeken dan de vertrouwde perimeters.

Ook al is het resultaat van de zoektocht niet iets waar je opgelucht en vrolijk kan op reageren.

Hoewel de klassieke ‘thick gray mental fog’ eigenschap van auto-immuunziektes dubbel en dik aanwezig is, het is heus niet allemaal gloom and doom.

Mijn spirit en goedgezindheid zijn alive and kicking en dat telt toch ook, denk ik.

En er zijn nog wel  een paar dingen waar ik blij om ben.

Zoals het feit dat twee van mijn auto-immuunziektes, wegens door een Japanner ontdekt, een Japanse naam hebben.

Ik heb ook nog een Brit.

Met een paar, ik zeg maar, Russen, was ik lang niet zo blij geweest.

En de tuin die achteraan volstaat met een dikke bos netels wegens geen energie om onkruid te wieden?

Die zit nu overgeladen boordevol dagpauwoogrupsen.

Voldoende om een heuse vlindertuin te hebben binnenkort.

Je ziet, het geluk zit hem in de kleine dingen.

Ook dit jaar komen de nieuwjaarswensen vanuit Okinawa, Japan.

Om elf uur ‘s ochtends geen hypokras uit een fontein zoals in Basel maar wel sake uit cederhouten kopjes om het nieuwe jaar te groeten.

Ik wens jullie graag een fijn, warm, vrolijk en yummy 2014.

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar [...]]]>

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar die hebben te maken met afwasplanning.

Het volume wordt er echter niet minder op.

In professionele keukens is er bijna altijd een afwasser dus dan sta je er als kok niet echt bij stil hoeveel potten en pannen je er doorjaagt tijdens het koken.

Laat staan hoeveel borden, glazen en bestek.

Een afwasmachine neemt veel van de corvee op zich maar bij een intense kooksessie en veel volk aan tafel kan die niet echt volgen.

Dus dan maar afwassen the old fashioned way.

En daar precies had ik het nu graag eens over gehad zie.

Mijn recente afwassponsjesstress.

Het is een woord, het bestaat, echt waar.

Tot een paar jaar geleden vond ik in zowat elke supermarkt in onze buurt mijn favoriete afwassponsjes.

Een dikke laag spons met een laag lurex aan de buitenkant.

Ik ben echt geen bling bling mamzel behalve qua lurexsponzen.

Toen vond ik ze plots enkel nog in Delhaize in een veel dunnere generische versie.

Tot ze ook daar verdwenen en enkel nog Viledasponjes, die met de gele spons en groene schuurkant, de plak zwaaiden in de rayon sponsjes.

Ik was graag af maar met die geel/groene dingen slinkt mijn afwasmoed met de minuut.

Wat zeg ik? Ik wil er eigenlijk niet eens aan beginnen wanneer ik er een zie liggen naast de afwasbak.

Ik haat hun textuur, hun stugheid, kortom hun alles.

Sinds twee jaar check ik dan ook telkens wanneer ik in het buitenland ben het lokale aanbod van afwassponsjes.

Toen ik begin dit jaar met onze Kanji landde op Schiphol moest ik met hem door de controle.

Er werd me gevraagd mijn handbagage te openen en ik vergeet nooit de blik vol ongeloof van de douane mevrouw nadat ze mijn valies doorzocht had.

‘Dus u komt nu uit Japan aan in Schiphol en u heeft mee: ten eerste één Japanse hond, ten tweede 6 dozen Japanse KitKat en ten derde 10 stuks Japanse afwassponsjes?’

In Parijs heeft de Bon Marché mooie dikke lurex sponzen, in Zwitserland heeft Coop de beste.

De allerbeste zijn Duitse maar ik heb ze enkel in een sublieme kookwinkel in Merano, Zuid Tirol gevonden.

Mijn favoriete lurex schwamm wordt wel verkocht op de Duitse Amazon site maar enkel in Duitsland geleverd.

Een mens zou al eens overwegen om in Beieren te gaan wonen.

Japan heeft eveneens sublieme afwassponsjes. China niet.

Morgen, in Naha, Okinawa, staat het inslaan van een nieuwe Japanse lading kira kira sponsjes op het programma.

Merry Christmas!

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in [...]]]>

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in het nieuwe jaar.

En bij die kerstmarkten horen telkens talloze standjes met glühwein.

Meestal aangeprezen met ‘fait maison bordjes ‘ die voor de dampende ketels staan.

Maar bijna even vaak gaat het echter over prefab versies met niet lekkere wijnen als basis die op de koop toe artificieel gekruid zijn.

Of kant en klare mengsels die enkel moeten opgewarmd worden.

En dan vraag je jou een paar uur later af waarom je jou zo dempig voelt.

Maar dan ga je naar Basel, Zwitserland en plots is de glühwein vervangen door hypokras en heeft elk café, bar of kerstmarktstandje oprecht zijn eigenste recept.

Wat mag hypokras dan wel zijn?

Niks minder dan de oerversie van glühwein.

En de oerversie van sangria!

In de veertiende eeuw, jawel zo lang geleden, was er een Franse kok die Guillaume Tirel heette en kookte voor een hele resem Franse adel en koningen .

Hij was zowaar de eerste celebrity chef en had zelfs een nom de plume: Taillevent.

Taillevent zou Le Viandier geschreven hebben, één van de belangrijkste naslagwerken over de Middeleeuwse kookkunst.

In Le Viandier staat er al een recept voor Hypokras.

Hypokras is de Zwitsers Duitse spelling.

Hippocras, hyppocras, hipocras, hypocras…. allemaal goed qua spelling.

In de veertiende eeuw waren de wijnen uit de Bourgogne streek nog redelijk obscuur.

Taillevant was een fan van het eerste uur, en op zijn eentje ervoor verantwoordelijk dat deze wijnen geserveerd werden bij de officiële banketten van koning Filips VI van Frankrijk en Karel V en Karel VI van Frankrijk.

Dit recept is een interpretatie van het origineel en je kan het in de zomer evengoed over grote ijsblokjes serveren.

De paradijskorrels in het recept zijn afkomstig van West Afrika en werden courant gebruikt in de Middeleeuwen in plaats van peper.

Paradijskorrels zijn pikant, behoren tot de gemberfamilie en hebben een lichte citrussmaak.

Vind je er geen dan kan je een mengeling van zwarte peper en kardamom gebruiken ter vervanging.

In België heeft het merk Comptoir des Epices paradijskorrels in hun aanbod.

In de Middeleeuwen waren gezoete en gekruide rode wijnen zeer populair bij de allerrijksten.

In de winter werden ze warm gedronken en in de zomer gekoeld.

Ze werden zowel als aperitief of als digestief gedronken.

Hypokras kreeg eveneens een veelheid geneeskrachtige eigenschappen toegedicht.

Taillevent dronk vaak hypokras en is tachtig jaar oud geworden. Een stevige prestatie in de Middeleeuwen dus misschien een juiste reputatie?

In de negentiende eeuw verdween de hypokras traditie in zowat heel Europa maar in Basel en omstreken bleef het populair.

Zozeer zelfs dat er sinds 1996 op nieuwjaarsdag uit de Dreizack bron in het centrum geen water maar hypokras stroomt en de bevolking daar om 11u ’s ochtends bij elkaar komt om het nieuwe jaar te verwelkomen.

Met een glas hypokras in de hand.

En dan blij en licht beschonken naar huis.

Te voet!

Hyppokras

750 ml rode wijn (pinot noir uit de Bourgogne)

100 ml vloeibare honing, lichtjes verwarmd

50 ml rozenwater

25 g verse gember, geschild en in reepjes gesneden

4 kaneelstokjes

2 steranijs

1 volle theelepel paradijskorrels

1 stevige mespunt vers gemalen nootmuskaat

6 stuks kruidnagel

1 groot blad verse salie

Roer alle ingrediënten goed door elkaar, dek af en laat 8 uur rusten op een koele plaats.

Giet de hyppokras door een fijne kaasdoek in een pan en verwarm tot net onder het kookpunt.

Serveer onmiddellijk of giet in een voorverwarmde thermos.

Een moitié moitié mag je als Belg vooral niet verwarren met een halfenhalf.

Wanneer je in Brussel een halfenhalf bestelt krijg je een glas geserveerd dat voor de helft met witte wijn en de helft met champagne of een andere sprankelende wijn gevuld is.

Wanneer je in Friboug, Zwitserland een moitié moitié besteld krijg [...]]]>

Een moitié moitié mag je als Belg vooral niet verwarren met een halfenhalf.

Wanneer je in Brussel een halfenhalf bestelt krijg je een glas geserveerd dat voor de helft met witte wijn en de helft met champagne of een andere sprankelende wijn gevuld is.

Wanneer je in Friboug, Zwitserland een moitié moitié besteld krijg je een verrukkelijke kaasfondue voorgeschoteld die gemaakt is met de helft Gruyère en de helft Vacherin Fribourgois.

Beide kazen behoren tot de trots van het grotendeels agrarische kanton Fribourg.

Er is een Franse /Zwitserse Vacherin kaas uit de Jura die zacht en romig is. Dit is niet de vacherin die je voor deze fondue nodig hebt.

De Vacherin Fribourgois is een veel stevigere kaas met een grijs bruine korst en een intense,fruitige en zurige smaak plus een vleugje bitterheid.

Moitié moitié betekent 50/50 maar je kan evengoed voor 60/40 gaan.

Zowel de Gruyère als de Vacherin Fribourgois kan de meerderheid hebben.

Je kan, naast het brood, ook warme in de schil gekookte aardappels bij de fondue serveren.

En wanneer je enkel voor aardappelen gaat heb je gelijk een glutenvrij gerecht.

Kaasfondue wordt traditioneel in een caquelon gemaakt maar een individuele kookplaat en een pot met zeer dikke bodem zijn eveneens heel ok.

Wanneer ik in Zwitserland ben is het telkens een plezier om met lokale vrienden fondue te eten.

Maar in België moet ik eerlijk toegeven dat fondue voor mij het ideale gerecht is om buiten te eten in ijskoud winterweer.

Zeg maar het culinaire winterequivalent van zomer = barbecue.

Niks fijner dan warm ingeduffeld stukjes brood in warme kaas onderdompelen en wegspoelen met een glas witte wijn of warme zwarte thee.

Want dat is de eeuwenoude fonduevraag: ‘Wat drinken erbij?’

Wijn of thee?

In 2010 verscheen in de British Medical Journal zelfs een studie over wat je nu het best drinkt bij kaasfondue.

Het is een geruststellend gevoel dat zelfs wetenschappers hun geroepen voelen zich over dit dilemma te buigen.

Warme zwarte thee kwam als winnaar uit de test , vooral voor mensen die een minder goed werkend spijsverteringsstelsel hadden.

Geen maag of verteringsproblemen? Anything goes.

Fendant, een chasselas blanc wijn uit de Valais, is een klassieker bij fondue in onze contreien maar in Zwitserland zie je toch wel vaker een fles Riesling of andere droge witte wijn op tafel verschijnen.

Maar er komt ook nog kirsch aan te pas.

Sommige roeren die door de fondue.

Anderen dippen een hoekje van elk stukje brood even in een glaasje kirsch en dan pas in de fondue.

Zelf ben ik eerder fan van de ‘Coup du milieu’.

Halverwege de maaltijd, zo ongeveer rond het moment waarop iedereen stilletjes denkt ’nog één hap en ik ontplof’ stopt iedereen met eten en gaan er kleine shots met kirsch de tafel rond.

Deze shots lijken op miraculeuze wijze extra ruimte te maken in de maag en na een paar minuten begint iedereen met verse energie opnieuw stukjes brood in de fondue te dippen.

Nu moet ik wel zeggen dat het niet gemakkelijk is om lekkere kirsch in dit land te vinden.

De keuze die je in de drankafdeling van de supermarkten hebt behoort zelden of nooit tot de categorie ‘lekker’  dus als dit je enige optie is kies je beter voor een grappa of andere eau-de-vie.

En beslist de volgende keer dat je naar Zwitserland gaat tijd maken in de reisplanning  voor kirsch-shopping is de boodschap.

Moitiè moitiè

Voor 4 personen

800 g brood in hapklare stukjes gesneden

400 ml droge witte wijn

1 teentje look, gepeld en in de lengte middendoor gesneden

400 g vers grof geraspte Gruyère kaas (minstens 10 maanden gerijpt)

400 g vers grof geraspte Vacherin Fribourgois

1 eetlepel maïzena

vers gemalen zwarte peper (optioneel)

Giet de witte wijn in een caquelon, doe er de look bij en breng aan de kook.

Meng de twee kazen ondertussen met de maïzena.

Verwijder het teentje look en roer de kaasmengeling door de wijn.

Breng al roerend aan de kook en voeg indien gewenst een mespunt zwarte peper toe.

Van zodra de fondue bubbelt en het mengsel een glad geheel is kan het fonduefeest beginnen.

De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons [...]]]>

De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons gelijkvloers eens komen verkennen.

Maar ze zijn ook altijd gelijk weer weg.

Sinds deze zomer is er echter een hele meute muizen die onder hun ons hele huis verdeeld hebben.

Een paar kregen het gelijkvloers, een paar de ruimte onder de trap, een paar de ruimte tussen het plafond en de vloer van de eerste verdieping en dan nog een paar de eerste verdieping.

Voor Kanji is elke muis die in zijn tuin loopt public enemy number two. (poezen staan op één)

Maar van zodra er blijkbaar een binnenshuis zit gaat hij prompt in ‘mi casa es su casa’ mode.

Zelfs wanneer ze in zijn eetbak kruipen en er met zijn droge brokken vandoor gaan.

Maar hoe overtuig je nu muizen om uit je huis op te hoepelen zonder gif of muizenvallen?

Want noch het gif noch de vallen zag ik zitten.

Het antwoord was zo simpel en zo goedkoop als een flesje pepermuntolie.

De geur van essentiële olie van pepermunt kunnen muizen blijkbaar niet aan.

Het duurt wel even vooraleer je elk van hun toegangswegen in je huis hebt afgesloten met een watje doordrenkt met pepermuntolie en je alle vloeren er eveneens mee onderhanden genomen hebt.

Halverwege al begint je huis te ruiken naar een heus pepermuntverwerkingsbedrijf en tegen de tijd dat de hele klus er op zit ben je klaar voor een cocktail.

Met verse munt uiteraard.

En je hebt die cocktail ook echt verdiend want geloof me geen muis meer gehoord of gezien sindsdien.

Allemaal hun valiezen gepakt en vertrokken richting pepermuntvrije huizen.

Mint Julep is een cocktail die zijn oorsprong vindt in Kentucky, in het zuiden van de Verenigde Staten.

Sinds 1938 is het de officiële cocktail van de Kentucky Derby en worden er tijdens die twee dagen gemiddeld zo’n 120.000 stuks naar binnen geslagen.

Je kan een Mint Julep maken door suiker en verse munt te stampen en dan te mengen met bourbon of je kan een muntsiroop maken.

Ik hou van de siroopversie omdat je dan meer met smaken en accenten kan spelen.

De extra ingrediënten in de siroop geven deze mint julep een stevige extra kick.

En hier is zelfs een bijhorende soundtrack uit 1951.

Cheers!

Spicy Mint Julep

Voor één cocktail:

2 eetlepels munt en chili siroop (recept hieronder)

90 ml bourbon

crushed ijs en ijsblokjes

1 takje verse munt

Meng de siroop en de bourbon in een met ijsblokjes gevulde cocktail shaker en schud stevig.

Vul je glas drie vierden met crushed ijs en zeef er de bourbon over.

Serveer met een takje verse munt.

Je kan meer siroop gebruiken indien je cocktails liever iets zoeter hebt.

Munt en Chili Siroop

500 ml water

500 g rietsuiker

2 rode chili pepers, in de lengte middendoor gesneden en zaadjes verwijderd

1 theelepel korianderzaadjes, geroosterd en licht geplet

2 cm verse gember, in fijne plakjes gesneden

2 stuks kruidnagel

1 stevig handvol geplukte muntblaadjes

Meng het water en de siroop in een pan en verhit tot de suiker gesmolten is.

Breng aan de kook, doe er de rest van de ingrediënten bij, dek af  en verwijder van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en giet door een zeef.

Bewaar de siroop in de ijskast.

De siroop blijft twee weken houdbaar.

Pascade is een gerecht uit de Aveyron in Frankrijk.

Het is een grote pannenkoek die traditioneel in Frankrijk enkel gegeten werd de eerste zondag na Pasen.

Maar in de Aveyron is het blijkbaar eeuwig Pasen want pascade is in deze contreien een eenvoudige plat paysan dat op elk moment van de dag ,week, maand [...]]]>

Pascade is een gerecht uit de Aveyron in Frankrijk.

Het is een grote pannenkoek die traditioneel in Frankrijk enkel gegeten werd de eerste zondag na Pasen.

Maar in de Aveyron is het blijkbaar eeuwig Pasen want pascade is in deze contreien een eenvoudige plat paysan dat op elk moment van de dag ,week, maand of jaar kan geserveerd worden.

En laat nu net een absoluut gastronomisch paradijs de plek zijn waar ik mijn allereerste pascade heb geproefd.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van een groep vrienden namelijk een absoluut ultiem cadeau: een maaltijd bij Bras in Laguiole! Plus een overnachting!

Het was een van de mooiste maaltijden van mijn leven en bij de Bras klassieker gargouillou was ik zelfs tot tranen toe ontroerd.

Na onze lunch hebben we op het prachtige Bras domein een wandeling gemaakt en tussen de mooiste Aubrac koeien genavigeerd.

Voor het ontbijt hadden we de keuze tussen een klassiek Frans of een klassiek Aveyron ontbijt.

Nu wou ik spontaan Aveyron op ons keuzeformulier aantikken tot ik zag dat dit een ontbijt met tripes en jawel, een fles rode wijn was.

Neen dus.

Het klassieke Franse ontbijt was een droomontbijt met vers sap van rode vruchten, huisgemaakte confiture de lait die echt verslavend is, croissants, lokale specialiteiten qua brood, cake, kaas, charcuterie, rijstpap….. en pascade met vers geplukte kruiden.

Je kan zowel een zoete versie met appel maken maar sinds we terug zijn is het de hartige die zijn weg naar onze keuken gevonden heeft.

Qua kruiden kan je eigenlijk om het even wat je graag lust gebruiken.

Bieslook, salie, peterselie, koriander, dragon, dille en basilicum is de combo die ik het vaakst gebruik.

Je kan kiezen voor grote pannenkoeken of kleintjes met een diameter van ongeveer 6 cm.

Persoonlijk heb ik liever de kleintjes.

Pascade

100 g bloem

2 grote eieren, losgeklopt

100 ml melk

peper en zout

een stevig handvol verse kruiden, fijngehakt

boter

Zeef de bloem in een kom.

Roer er de eieren en de bloem door en klop tot een glad geheel.

Spatel er de kruiden door en breng op smaak met peper en zout.

Smelt een klontje boter in een hete pannenkoekenpan.

Giet ½ van het beslag in de pan en bak de pascade gedurende twee à drie minuten over een medium vuur.

Draai om en bak de andere kant eveneens twee minuten.

Serveer onmiddellijk.

Na de grote vakantie, wanneer de meeste mensen terug gaan werken en de kinderen terug naar school gaan, worden ook de brooddozen terug bovengehaald.

Men neemt zich op dat moment ook voor om elke ochtend gezonde , lekkere en inspirerende maaltijden in die brooddozen te stoppen.

Helaas blijkt een paar weken later maar al [...]]]>

Na de grote vakantie, wanneer de meeste mensen terug gaan werken en de kinderen terug naar school gaan, worden ook de brooddozen terug bovengehaald.

Men neemt zich op dat moment ook voor om elke ochtend gezonde , lekkere en inspirerende maaltijden in die brooddozen te stoppen.

Helaas blijkt een paar weken later maar al te vaak dat een overdrukke werk en gezinsagenda de inspiratie en moed op een laag peil gekregen heeft.

Maar wat kan je doen zodat je zelf en je kinderen elke middag blijven uitkijken naar al het lekkers dat de brooddoos zit?

Morgenochtend ben ik uitgenodigd bij De Madammen op Radio 2 om het daar precies over te hebben.

Ik wil jullie alvast graag twee heel makkelijke recepten meegeven.

Het zijn twee spreads die je in een handomdraai kan maken en zonder er een volle afwasbak aan over te houden.

En ze zijn lekker, al zeg ik het zelf.

Enjoy!

Rode Bieten Tartaar

250 g gekookte of geroosterde rode bieten (vacuüm heel ok)

2 eetlepels worcestersaus

2 afgestreken eetlepels Dijon mosterd

2 volle eetlepels kappertjes op zout, heel goed gespoeld, of kappertjes op olie

2 lente uitjes, heel fijn gesneden

½ busseltje peterselie, zeer fijn gehakt

peper en zout

Hak de bieten met een mes tot de consistentie van tartaar.

Je kan dit ook in een kleine hakmolen of foodprocessor doen.

Gebruik in dit geval de pulse toets tot je de juiste consistentie hebt.

Meng de rest van de ingrediënten in een kom en voeg er dan de gehakte bieten aan toe. Roer goed door elkaar en voeg peper en zout toe indien nodig.

Voldoende voor twee dik belegde boterhammen.

Hummus van Erwtjes en Wasabi

220 g erwtjes , vers of diepvries, beide zijn ok

1 teentje look, gepeld

1 volle theelepel wasabi poeder of 2 cm wasabi pasta

2 à 3 eetlepels olijfolie

peper en zout

Kook de erwtjes en het teentje look gaar in gezouten water.

Giet de erwtjes af, spoel onder stromend ijskoud water en laat uitlekken.

Doe de erwtjes en het teentje look in een kleine hakmolen of foodprocessor.

Voeg er de wasabi en de olijfolie aan toe en kruid stevig met zout en peper.

Laat de motor draaien tot de erwtjes een smeuïge consistentie hebben.

Voeg extra peper en zout toe indien nodig.

Of extra wasabi indien je een meer uitgesproken pikante smaak wil.

Voldoende voor twee dik belegde boterhammen.

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland [...]]]>

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland woont.

De man gaat elke dag hout hakken in het bos en de vrouw de was doen in de rivier.

Op een dag tijdens het wassen komt er in de rivier een hele grote mooie rijpe perzik aangedobberd.

De vrouw vist de perzik uit het water en neemt ze mee naar huis.

Haar man is dolgelukkig met de perzik en ze besluiten hem onmiddellijk te verorberen.

Van zodra het mes echter de perzik aanraakt horen ze de stem van een klein jongetje dat smeekt hem niet middendoor te snijden.

Heel voorzichtig snijden ze de perzik middendoor en inderdaad, er zit een klein jongetje in dat hen vertelt vanaf nu hun zoon te zijn.

Het koppel is dolgelukkig en ze geven hem de naam  Momotaro of Perzikjongen.

Wanneer Momotaro groot is zegt hij aan zijn ouders iets goed voor zijn land te willen doen.

Ver weg is er een eiland vol kwaadaardige oni’s, zeg maar een eiland vol stoute Shreks, die de lokale bevolking terroriseren en hun dagen vullen met plunderen.

Momotaro is van plan om de oni’s te trotseren en te verslaan.

Zijn moeder maakt een stevige portie zoete dango balletjes klaar voor zijn knapzak en Momotaro vertrekt op zijn groot avontuur.

Na enige tijd stappen komt hij een razend boze hond tegen.

De hond wil hem aanvallen maar Momotaro geeft hem een dango en legt hem zijn plan uit om de oni’s te verslaan.

De hond vindt dit een zeer goed idee, besluit hem te helpen en met twee zetten ze hun weg verder.

Nog even later komen ze een gevaarlijk kwade aap tegen die hen wil overmeesteren en bijten.

Ook hier geeft Momotaro een dango aan de aap en doet hij zijn uitleg.

De aap vindt het eveneens een uitstekend idee en besluit hem en de hond te helpen.

En weg zijn ze.

Tot plots een heel mooie maar zeer kolerieke vogel hen de weg verspert.

En jawel, wat had je gedacht, na een dango en een goed gesprek schaart ook de vogel zich aan hun zijde.

Godzijdank dat zijn moeder er zo veel had gemaakt.

Toen ze arriveerden aan het eiland van de oni’s stonden ze voor een grote gesloten poort.

De vogel vloog over de poort en stal de sleutel van de poort.

Eens binnen beet de hond in de benen van de oni’s, sprong de aap op hun rug en hield ze in een wurggreep en pikte de vogel in hun ogen.

De oni’s  gaven zich over, smeekten om vergiffenis en gaven prompt alle gestolen goederen terug.

Momotaro en zijn drie vrienden keerden terug als ware helden.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Uiteraard.

Tot zover dus Momotaro.

Na drie seizoenen dromen van een rijpe lekkere perzik is het eindelijk volop perzikentijd.

Voor deze cocktail kan je zowel een gele als een witte perzik gebruiken.

Een gele perzik is een tikkeltje meer acid dan een witte.

Ik heb echter enkel perfect rijpe gele kunnen scoren.

Voor de geraniumsiroop is het belangrijk dat je geraniumblaadjes gebruikt van onbespoten planten.

Anders heb je gewoon pesticidensiroop en wie wil dat nu drinken?

Ik heb dit jaar, naast een citroengeranium  en kaneelgeranium ook een perzikgeranium.

Die laatste heb ik voor deze cocktail gebruikt maar je kan evengoed gewone geraniumblaadjes gebruiken.

Kampai!

Per glas Peach Boy

1 eetlepel geranium siroop (recept hieronder)

60 ml verse perzikpuree

3 dashes perzik bitters (Bitter Truth)

100 ml prosecco

Let er op dat de siroop, de puree, de prosecco en zelfs je glas heel goed gekoeld zijn.

Giet de siroop , de puree en de bitters in een champagneglas.

Werk af met de prosecco.

Roer voorzichtig door elkaar en serveer onmiddellijk.

Geranium siroop:

100 ml water

100 g suiker

60 à 70 geraniumblaadjes

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de geraniumblaadjes door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en plaats afgedekt gedurende vierentwintig uur in de ijskast.

Giet de siroop door een fijne zeef en bewaar in de ijskast.

De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op [...]]]>

De Belluard Bollwerk Festival editie 2013 is achter de rug.

Snik.

De afgelopen weken was Derrière-Les Remparts, 14 in Fribourg, Zwitserland ons vuurdoopadres waar we met ons Belgo – Suisse keukenteam elke dag de festival catering verzorgden.

Het Zwitserse gedeelte van ons team waren geen professionele koks maar super enthousiaste amateurkoks die elk op zich hun strepen al stevig verdiend hadden als actrice, toneelschrijver, professor visuele kunsten en sound engineer/producer.

Elk van hun achtergronden zorgde in de keuken voor kleurrijke gesprekken gaande van Beckett tot analoog vs digitaal opnemen tot de vrouwenrollen van Shakespeare.

En dit alles in een mengeling van Frans, Engels, Duits en Zwitsers Duits.

Door elkaar.

Hun absolute liefde voor het Belluard festival is wat hun bijna elk jaar richting festivalkeuken drijft.

De dag na de laatste cateringdag was het plan om met de hele ploeg te gaan eten en drinken na de demontage van de keuken.

Alleen, op zondag is zo goed als alles dicht in Fribourg en onze favoriet Les 4 Vents was open maar reeds volgeboekt.

Pascal,  onze Zwitserse sound engineer/producer, liet toen vallen dat hij net buiten de stad in een chalet woonde.

Met zicht op de bergen!

Dat mag je nu eens niet zeggen tegen een troep Belgen die zich twee weken uit de naad gewerkt hebben en dromen van chalets met bergzichten.

Eén van de ruimtes naast onze keuken werd tijdens het festival onveilig gemaakt door de drie mamzellen van de Domestic Science Club.

Ook zij hadden chaletverzuchtingen en voor de arme Pascal het wist zat zijn chalet vol uitgelaten Belgen die in zijn keuken prompt een Hugo hoek installeerden.

Wat er ook in zijn keuken stond was een vers gebakken rabarbertaart die o zo lekker rook en er verrukkelijk uitzag.

Dus naast een fan en kenner van octopus bleek hij ook nog eens lekkere taarten te kunnen bakken.

De chalet en het zich op de bergen kan ik je er jammer genoeg niet bij geven.
Maar Pascal zijn recept geef ik maar al te graag.

De Rabarbertaart van Pascal

Kruimeldeeg:

150 g tarwebloem

150 g speltbloem

150 g boter, in stukjes gesneden

snuifje zout

80 ml ijskoud water

Vulling:

600 g rabarber, ongeschild en in blokjes gesneden

2 eieren

250 ml room

150 g grof rietsuiker

60 g fijn gemalen amandelen

Dit recept is voor een taartvorm van 28 cm.

Neem 50 g van de 150 g suiker en roer die in een kom door de blokjes rabarber.

Laat een uur staan op kamertemperatuur en laat vervolgens gedurende nog een uur uitlekken.

Maak ondertussen het deeg.

Zeef de twee soorten bloem en het snuifje zout in een kom.

Doe er de blokjes boter bij en werk met je vingers vlug de boter door de bloem tot broodkruimconsistentie. (veel scrabblepunten)

Voeg er het ijskoude water aan toe en kneed tot het deeg nét samen komt.

Rol tot een bol, wikkel in vershoudfolie en plaats gedurende een uur in de ijskast.

Haal dan het deeg uit de folie en leg tussen twee vellen bakpapier.

Rol het deeg uit tot een cirkel van 35 cm en leg dit in de taartvorm.

Druk het deeg goed aan in de vorm en prik de bodem met een vork.

Verwarm de oven ondertussen voor op 200°C.

Strooi de amandelen over de bodem van de taart.

Verdeel de uitgelekte rabarberstukjes over de amandelen.

Klop de resterende 100 g suiker tot een glad geheel met de room en de eieren en giet dit over de rabarber.

Plaats de taart in de oven en bak gedurende 30 à 40 minuten.

Laat afkoelen tot lauw of koud alvorens aan te snijden.