Ook dit jaar komen de nieuwjaarswensen vanuit Okinawa, Japan.

Om elf uur ‘s ochtends geen hypokras uit een fontein zoals in Basel maar wel sake uit cederhouten kopjes om het nieuwe jaar te groeten.

Ik wens jullie graag een fijn, warm, vrolijk en yummy 2014.

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar [...]]]>

December is traditioneel een maand waarin veel gevierd wordt.

Of het nu Kerstmis, Kwanzaa, Hanukkah of het Julfeest is; er komt altijd veel eten aan te pas.

Echt veel eten.

Bij veel eten hoort gebruikelijk ook veel afwas.

Zeker, er zijn handige tips die er voor zorgen dat de afwasberg onder controle blijft maar die hebben te maken met afwasplanning.

Het volume wordt er echter niet minder op.

In professionele keukens is er bijna altijd een afwasser dus dan sta je er als kok niet echt bij stil hoeveel potten en pannen je er doorjaagt tijdens het koken.

Laat staan hoeveel borden, glazen en bestek.

Een afwasmachine neemt veel van de corvee op zich maar bij een intense kooksessie en veel volk aan tafel kan die niet echt volgen.

Dus dan maar afwassen the old fashioned way.

En daar precies had ik het nu graag eens over gehad zie.

Mijn recente afwassponsjesstress.

Het is een woord, het bestaat, echt waar.

Tot een paar jaar geleden vond ik in zowat elke supermarkt in onze buurt mijn favoriete afwassponsjes.

Een dikke laag spons met een laag lurex aan de buitenkant.

Ik ben echt geen bling bling mamzel behalve qua lurexsponzen.

Toen vond ik ze plots enkel nog in Delhaize in een veel dunnere generische versie.

Tot ze ook daar verdwenen en enkel nog Viledasponjes, die met de gele spons en groene schuurkant, de plak zwaaiden in de rayon sponsjes.

Ik was graag af maar met die geel/groene dingen slinkt mijn afwasmoed met de minuut.

Wat zeg ik? Ik wil er eigenlijk niet eens aan beginnen wanneer ik er een zie liggen naast de afwasbak.

Ik haat hun textuur, hun stugheid, kortom hun alles.

Sinds twee jaar check ik dan ook telkens wanneer ik in het buitenland ben het lokale aanbod van afwassponsjes.

Toen ik begin dit jaar met onze Kanji landde op Schiphol moest ik met hem door de controle.

Er werd me gevraagd mijn handbagage te openen en ik vergeet nooit de blik vol ongeloof van de douane mevrouw nadat ze mijn valies doorzocht had.

‘Dus u komt nu uit Japan aan in Schiphol en u heeft mee: ten eerste één Japanse hond, ten tweede 6 dozen Japanse KitKat en ten derde 10 stuks Japanse afwassponsjes?’

In Parijs heeft de Bon Marché mooie dikke lurex sponzen, in Zwitserland heeft Coop de beste.

De allerbeste zijn Duitse maar ik heb ze enkel in een sublieme kookwinkel in Merano, Zuid Tirol gevonden.

Mijn favoriete lurex schwamm wordt wel verkocht op de Duitse Amazon site maar enkel in Duitsland geleverd.

Een mens zou al eens overwegen om in Beieren te gaan wonen.

Japan heeft eveneens sublieme afwassponsjes. China niet.

Morgen, in Naha, Okinawa, staat het inslaan van een nieuwe Japanse lading kira kira sponsjes op het programma.

Merry Christmas!

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in [...]]]>

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in het nieuwe jaar.

En bij die kerstmarkten horen telkens talloze standjes met glühwein.

Meestal aangeprezen met ‘fait maison bordjes ‘ die voor de dampende ketels staan.

Maar bijna even vaak gaat het echter over prefab versies met niet lekkere wijnen als basis die op de koop toe artificieel gekruid zijn.

Of kant en klare mengsels die enkel moeten opgewarmd worden.

En dan vraag je jou een paar uur later af waarom je jou zo dempig voelt.

Maar dan ga je naar Basel, Zwitserland en plots is de glühwein vervangen door hypokras en heeft elk café, bar of kerstmarktstandje oprecht zijn eigenste recept.

Wat mag hypokras dan wel zijn?

Niks minder dan de oerversie van glühwein.

En de oerversie van sangria!

In de veertiende eeuw, jawel zo lang geleden, was er een Franse kok die Guillaume Tirel heette en kookte voor een hele resem Franse adel en koningen .

Hij was zowaar de eerste celebrity chef en had zelfs een nom de plume: Taillevent.

Taillevent zou Le Viandier geschreven hebben, één van de belangrijkste naslagwerken over de Middeleeuwse kookkunst.

In Le Viandier staat er al een recept voor Hypokras.

Hypokras is de Zwitsers Duitse spelling.

Hippocras, hyppocras, hipocras, hypocras…. allemaal goed qua spelling.

In de veertiende eeuw waren de wijnen uit de Bourgogne streek nog redelijk obscuur.

Taillevant was een fan van het eerste uur, en op zijn eentje ervoor verantwoordelijk dat deze wijnen geserveerd werden bij de officiële banketten van koning Filips VI van Frankrijk en Karel V en Karel VI van Frankrijk.

Dit recept is een interpretatie van het origineel en je kan het in de zomer evengoed over grote ijsblokjes serveren.

De paradijskorrels in het recept zijn afkomstig van West Afrika en werden courant gebruikt in de Middeleeuwen in plaats van peper.

Paradijskorrels zijn pikant, behoren tot de gemberfamilie en hebben een lichte citrussmaak.

Vind je er geen dan kan je een mengeling van zwarte peper en kardamom gebruiken ter vervanging.

In België heeft het merk Comptoir des Epices paradijskorrels in hun aanbod.

In de Middeleeuwen waren gezoete en gekruide rode wijnen zeer populair bij de allerrijksten.

In de winter werden ze warm gedronken en in de zomer gekoeld.

Ze werden zowel als aperitief of als digestief gedronken.

Hypokras kreeg eveneens een veelheid geneeskrachtige eigenschappen toegedicht.

Taillevent dronk vaak hypokras en is tachtig jaar oud geworden. Een stevige prestatie in de Middeleeuwen dus misschien een juiste reputatie?

In de negentiende eeuw verdween de hypokras traditie in zowat heel Europa maar in Basel en omstreken bleef het populair.

Zozeer zelfs dat er sinds 1996 op nieuwjaarsdag uit de Dreizack bron in het centrum geen water maar hypokras stroomt en de bevolking daar om 11u ’s ochtends bij elkaar komt om het nieuwe jaar te verwelkomen.

Met een glas hypokras in de hand.

En dan blij en licht beschonken naar huis.

Te voet!

Hyppokras

750 ml rode wijn (pinot noir uit de Bourgogne)

100 ml vloeibare honing, lichtjes verwarmd

50 ml rozenwater

25 g verse gember, geschild en in reepjes gesneden

4 kaneelstokjes

2 steranijs

1 volle theelepel paradijskorrels

1 stevige mespunt vers gemalen nootmuskaat

6 stuks kruidnagel

1 groot blad verse salie

Roer alle ingrediënten goed door elkaar, dek af en laat 8 uur rusten op een koele plaats.

Giet de hyppokras door een fijne kaasdoek in een pan en verwarm tot net onder het kookpunt.

Serveer onmiddellijk of giet in een voorverwarmde thermos.

Een moitié moitié mag je als Belg vooral niet verwarren met een halfenhalf.

Wanneer je in Brussel een halfenhalf bestelt krijg je een glas geserveerd dat voor de helft met witte wijn en de helft met champagne of een andere sprankelende wijn gevuld is.

Wanneer je in Friboug, Zwitserland een moitié moitié besteld krijg [...]]]>

Een moitié moitié mag je als Belg vooral niet verwarren met een halfenhalf.

Wanneer je in Brussel een halfenhalf bestelt krijg je een glas geserveerd dat voor de helft met witte wijn en de helft met champagne of een andere sprankelende wijn gevuld is.

Wanneer je in Friboug, Zwitserland een moitié moitié besteld krijg je een verrukkelijke kaasfondue voorgeschoteld die gemaakt is met de helft Gruyère en de helft Vacherin Fribourgois.

Beide kazen behoren tot de trots van het grotendeels agrarische kanton Fribourg.

Er is een Franse /Zwitserse Vacherin kaas uit de Jura die zacht en romig is. Dit is niet de vacherin die je voor deze fondue nodig hebt.

De Vacherin Fribourgois is een veel stevigere kaas met een grijs bruine korst en een intense,fruitige en zurige smaak plus een vleugje bitterheid.

Moitié moitié betekent 50/50 maar je kan evengoed voor 60/40 gaan.

Zowel de Gruyère als de Vacherin Fribourgois kan de meerderheid hebben.

Je kan, naast het brood, ook warme in de schil gekookte aardappels bij de fondue serveren.

En wanneer je enkel voor aardappelen gaat heb je gelijk een glutenvrij gerecht.

Kaasfondue wordt traditioneel in een caquelon gemaakt maar een individuele kookplaat en een pot met zeer dikke bodem zijn eveneens heel ok.

Wanneer ik in Zwitserland ben is het telkens een plezier om met lokale vrienden fondue te eten.

Maar in België moet ik eerlijk toegeven dat fondue voor mij het ideale gerecht is om buiten te eten in ijskoud winterweer.

Zeg maar het culinaire winterequivalent van zomer = barbecue.

Niks fijner dan warm ingeduffeld stukjes brood in warme kaas onderdompelen en wegspoelen met een glas witte wijn of warme zwarte thee.

Want dat is de eeuwenoude fonduevraag: ‘Wat drinken erbij?’

Wijn of thee?

In 2010 verscheen in de British Medical Journal zelfs een studie over wat je nu het best drinkt bij kaasfondue.

Het is een geruststellend gevoel dat zelfs wetenschappers hun geroepen voelen zich over dit dilemma te buigen.

Warme zwarte thee kwam als winnaar uit de test , vooral voor mensen die een minder goed werkend spijsverteringsstelsel hadden.

Geen maag of verteringsproblemen? Anything goes.

Fendant, een chasselas blanc wijn uit de Valais, is een klassieker bij fondue in onze contreien maar in Zwitserland zie je toch wel vaker een fles Riesling of andere droge witte wijn op tafel verschijnen.

Maar er komt ook nog kirsch aan te pas.

Sommige roeren die door de fondue.

Anderen dippen een hoekje van elk stukje brood even in een glaasje kirsch en dan pas in de fondue.

Zelf ben ik eerder fan van de ‘Coup du milieu’.

Halverwege de maaltijd, zo ongeveer rond het moment waarop iedereen stilletjes denkt ’nog één hap en ik ontplof’ stopt iedereen met eten en gaan er kleine shots met kirsch de tafel rond.

Deze shots lijken op miraculeuze wijze extra ruimte te maken in de maag en na een paar minuten begint iedereen met verse energie opnieuw stukjes brood in de fondue te dippen.

Nu moet ik wel zeggen dat het niet gemakkelijk is om lekkere kirsch in dit land te vinden.

De keuze die je in de drankafdeling van de supermarkten hebt behoort zelden of nooit tot de categorie ‘lekker’  dus als dit je enige optie is kies je beter voor een grappa of andere eau-de-vie.

En beslist de volgende keer dat je naar Zwitserland gaat tijd maken in de reisplanning  voor kirsch-shopping is de boodschap.

Moitiè moitiè

Voor 4 personen

800 g brood in hapklare stukjes gesneden

400 ml droge witte wijn

1 teentje look, gepeld en in de lengte middendoor gesneden

400 g vers grof geraspte Gruyère kaas (minstens 10 maanden gerijpt)

400 g vers grof geraspte Vacherin Fribourgois

1 eetlepel maïzena

vers gemalen zwarte peper (optioneel)

Giet de witte wijn in een caquelon, doe er de look bij en breng aan de kook.

Meng de twee kazen ondertussen met de maïzena.

Verwijder het teentje look en roer de kaasmengeling door de wijn.

Breng al roerend aan de kook en voeg indien gewenst een mespunt zwarte peper toe.

Van zodra de fondue bubbelt en het mengsel een glad geheel is kan het fonduefeest beginnen.

Pascade is een gerecht uit de Aveyron in Frankrijk.

Het is een grote pannenkoek die traditioneel in Frankrijk enkel gegeten werd de eerste zondag na Pasen.

Maar in de Aveyron is het blijkbaar eeuwig Pasen want pascade is in deze contreien een eenvoudige plat paysan dat op elk moment van de dag ,week, maand [...]]]>

Pascade is een gerecht uit de Aveyron in Frankrijk.

Het is een grote pannenkoek die traditioneel in Frankrijk enkel gegeten werd de eerste zondag na Pasen.

Maar in de Aveyron is het blijkbaar eeuwig Pasen want pascade is in deze contreien een eenvoudige plat paysan dat op elk moment van de dag ,week, maand of jaar kan geserveerd worden.

En laat nu net een absoluut gastronomisch paradijs de plek zijn waar ik mijn allereerste pascade heb geproefd.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van een groep vrienden namelijk een absoluut ultiem cadeau: een maaltijd bij Bras in Laguiole! Plus een overnachting!

Het was een van de mooiste maaltijden van mijn leven en bij de Bras klassieker gargouillou was ik zelfs tot tranen toe ontroerd.

Na onze lunch hebben we op het prachtige Bras domein een wandeling gemaakt en tussen de mooiste Aubrac koeien genavigeerd.

Voor het ontbijt hadden we de keuze tussen een klassiek Frans of een klassiek Aveyron ontbijt.

Nu wou ik spontaan Aveyron op ons keuzeformulier aantikken tot ik zag dat dit een ontbijt met tripes en jawel, een fles rode wijn was.

Neen dus.

Het klassieke Franse ontbijt was een droomontbijt met vers sap van rode vruchten, huisgemaakte confiture de lait die echt verslavend is, croissants, lokale specialiteiten qua brood, cake, kaas, charcuterie, rijstpap….. en pascade met vers geplukte kruiden.

Je kan zowel een zoete versie met appel maken maar sinds we terug zijn is het de hartige die zijn weg naar onze keuken gevonden heeft.

Qua kruiden kan je eigenlijk om het even wat je graag lust gebruiken.

Bieslook, salie, peterselie, koriander, dragon, dille en basilicum is de combo die ik het vaakst gebruik.

Je kan kiezen voor grote pannenkoeken of kleintjes met een diameter van ongeveer 6 cm.

Persoonlijk heb ik liever de kleintjes.

Pascade

100 g bloem

2 grote eieren, losgeklopt

100 ml melk

peper en zout

een stevig handvol verse kruiden, fijngehakt

boter

Zeef de bloem in een kom.

Roer er de eieren en de bloem door en klop tot een glad geheel.

Spatel er de kruiden door en breng op smaak met peper en zout.

Smelt een klontje boter in een hete pannenkoekenpan.

Giet ½ van het beslag in de pan en bak de pascade gedurende twee à drie minuten over een medium vuur.

Draai om en bak de andere kant eveneens twee minuten.

Serveer onmiddellijk.

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland [...]]]>

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland woont.

De man gaat elke dag hout hakken in het bos en de vrouw de was doen in de rivier.

Op een dag tijdens het wassen komt er in de rivier een hele grote mooie rijpe perzik aangedobberd.

De vrouw vist de perzik uit het water en neemt ze mee naar huis.

Haar man is dolgelukkig met de perzik en ze besluiten hem onmiddellijk te verorberen.

Van zodra het mes echter de perzik aanraakt horen ze de stem van een klein jongetje dat smeekt hem niet middendoor te snijden.

Heel voorzichtig snijden ze de perzik middendoor en inderdaad, er zit een klein jongetje in dat hen vertelt vanaf nu hun zoon te zijn.

Het koppel is dolgelukkig en ze geven hem de naam  Momotaro of Perzikjongen.

Wanneer Momotaro groot is zegt hij aan zijn ouders iets goed voor zijn land te willen doen.

Ver weg is er een eiland vol kwaadaardige oni’s, zeg maar een eiland vol stoute Shreks, die de lokale bevolking terroriseren en hun dagen vullen met plunderen.

Momotaro is van plan om de oni’s te trotseren en te verslaan.

Zijn moeder maakt een stevige portie zoete dango balletjes klaar voor zijn knapzak en Momotaro vertrekt op zijn groot avontuur.

Na enige tijd stappen komt hij een razend boze hond tegen.

De hond wil hem aanvallen maar Momotaro geeft hem een dango en legt hem zijn plan uit om de oni’s te verslaan.

De hond vindt dit een zeer goed idee, besluit hem te helpen en met twee zetten ze hun weg verder.

Nog even later komen ze een gevaarlijk kwade aap tegen die hen wil overmeesteren en bijten.

Ook hier geeft Momotaro een dango aan de aap en doet hij zijn uitleg.

De aap vindt het eveneens een uitstekend idee en besluit hem en de hond te helpen.

En weg zijn ze.

Tot plots een heel mooie maar zeer kolerieke vogel hen de weg verspert.

En jawel, wat had je gedacht, na een dango en een goed gesprek schaart ook de vogel zich aan hun zijde.

Godzijdank dat zijn moeder er zo veel had gemaakt.

Toen ze arriveerden aan het eiland van de oni’s stonden ze voor een grote gesloten poort.

De vogel vloog over de poort en stal de sleutel van de poort.

Eens binnen beet de hond in de benen van de oni’s, sprong de aap op hun rug en hield ze in een wurggreep en pikte de vogel in hun ogen.

De oni’s  gaven zich over, smeekten om vergiffenis en gaven prompt alle gestolen goederen terug.

Momotaro en zijn drie vrienden keerden terug als ware helden.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Uiteraard.

Tot zover dus Momotaro.

Na drie seizoenen dromen van een rijpe lekkere perzik is het eindelijk volop perzikentijd.

Voor deze cocktail kan je zowel een gele als een witte perzik gebruiken.

Een gele perzik is een tikkeltje meer acid dan een witte.

Ik heb echter enkel perfect rijpe gele kunnen scoren.

Voor de geraniumsiroop is het belangrijk dat je geraniumblaadjes gebruikt van onbespoten planten.

Anders heb je gewoon pesticidensiroop en wie wil dat nu drinken?

Ik heb dit jaar, naast een citroengeranium  en kaneelgeranium ook een perzikgeranium.

Die laatste heb ik voor deze cocktail gebruikt maar je kan evengoed gewone geraniumblaadjes gebruiken.

Kampai!

Per glas Peach Boy

1 eetlepel geranium siroop (recept hieronder)

60 ml verse perzikpuree

3 dashes perzik bitters (Bitter Truth)

100 ml prosecco

Let er op dat de siroop, de puree, de prosecco en zelfs je glas heel goed gekoeld zijn.

Giet de siroop , de puree en de bitters in een champagneglas.

Werk af met de prosecco.

Roer voorzichtig door elkaar en serveer onmiddellijk.

Geranium siroop:

100 ml water

100 g suiker

60 à 70 geraniumblaadjes

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de geraniumblaadjes door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en plaats afgedekt gedurende vierentwintig uur in de ijskast.

Giet de siroop door een fijne zeef en bewaar in de ijskast.

Het is een absolute luxe.

Ik geef het toe.

Maar sinds een paar jaar neem ik enkel nog projecten aan waar ik keihard zin in heb en waarvan ik weet dat ze me blij zullen maken omdat

A. ze mijn culinaire kennis uitbreiden

B. ze mijn culturele horizonten verbreden

C. ze me de kans [...]]]>

Het is een absolute luxe.

Ik geef het toe.

Maar sinds een paar jaar neem ik enkel nog projecten aan waar ik keihard zin in heb en waarvan ik weet dat ze me blij zullen maken omdat

A. ze mijn culinaire kennis uitbreiden

B. ze mijn culturele horizonten verbreden

C. ze me de kans geven mijn creatieve grenzen te verleggen

D. ik met niks dan fijne mensen kan samenwerken

Eer ik ja zeg tegen een project moet ik elk van die punten wel degelijk kunnen aanvinken.

Het is misschien niet de eenvoudigste manier om door het leven te gaan.

En al zeker niet de beste manier om een goed gevulde bankrekening te hebben.

Maar ben ik wel vaak Madame Non dan ben ik tenminste een gelukkige Madame Non.

De volgende countdown is er één voor een project dat moeiteloos aan al mijn voorwaarden voldoet en mij op slag in Madame Oui-mode zet.

Vorige lente kreeg ik van Sally De Kunst de vraag of ik zin had om in 2013 verantwoordelijk te zijn voor de catering van het Belluard Bollwerk Kunstenfestival in Fribourg, Zwitserland.

Belluard is een festival dat dit jaar zijn dertigste verjaardag viert en de afgelopen vijf jaren heeft Sally, als directeur, haar stempel duidelijk op festival gedrukt.

Het is een dynamisch, funky, inspirerend en warm festival dat heel Fribourg op de been brengt en de zomer inluidt.

Met een uitstekende catering reputatie er bovenop.

Het team dat de afgelopen jaren de catering verzorgde deed dit echter telkens tijdens de vakantieperiode van hun super lekker restaurant Auberge Aux 4 Vents.

Wat concreet betekende dat ze 52 weken per jaar  aan het werken waren en er geen privétijd meer was.

Sinds HODW vorig jaar zijn we met drie madammen een echt goed team. We laten ons dit jaar dus gedurende twee weken vervangen bij HODW door een funky mannenteam en gaan wij samen Belluard doen.

Vorig jaar ben ik wel eerst tijdens het festival de set up gaan bekijken en ik denk dat ik al verkocht was van zodra ik de locatie zag.

Achter die drie grote houten poorten op de foto schuilt de Belluard keuken.

Nu zie je op de foto nog auto’s staan maar tijdens het festival is de straat autovrij en staan de eettafels op straat.

De Bellluard keuken werkt met lokale boeren en producenten.

Sinds de 2012 editie ben ik dus al wel een paar keer naar Fribourg geweest om met de producenten te overleggen.

De laatste keer was een paar weken geleden.

Toen ben ik met Matthias, die samen met Cathy verantwoordelijk is voor de Belluard bars, de te huren borden, glazen, bestek…etc gaan bekijken.

Het verhuurbedrijf was echter niet in Fribourg maar in het schilderachtige dorpje Murten.

Het was een prachtige lentedag en op weg naar een terrasje om onze eerste versies van onze menu’s, drank en eten, te bespreken zagen we plots dit.

Zo een straatbord is voor een kok die heel vaak met alcohol kookt en voor een barman als een magneet.

Een hele grote magneet.

Een van de vondsten die namiddag die zeker zijn weg zal vinden naar het Belluard 2013 menu is Old Bear whisky van Langatun.

De eerste degelijke Zwitserse whisky’s komen nu pas uit.

Tot midden 1999 was het in Zwitserland namelijk verboden om graanalcohol te maken.

Deze wetgeving dateerde nog van tijdens de Wereldoorlog .

Alle graan  moest worden gebruikt voor voeding en niet alcohol om eventuele hongersnood tegen te gaan.

Elke aspirant whiskymaker heeft dus moeten wachten tot 1999 vooraleer van start te kunnen gaan.

Het kan volgens mij toch niet anders dan dat 1999 van Prince hun lijflied is.

De lange rijptijd van whisky maakt dus dat je nu pas een zicht begint te krijgen over de verschillende stijlen van Zwitserse whisky.

Old Bear is een licht gerookte gerstemout whisky, gerijpt in Chateauneuf du Pape vaten, met heel mooie honingaccenten.

Hij wordt gemaakt in Langental, tussen Basel en Luzern en ga je zoals gezegd zeker in één of twee gerechten van Belluard 2013 terugvinden.

Belluard Bollwerk Festival in Fribourg loopt dit jaar van 27 juni tot en met 6 juli.

Countdown!

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik enorm veel hou van matcha.

Matcha is de verpulverde uitgelezen groene thee die traditioneel gebruikt wordt in Japanse theeceremonies.

En mijn matcha liefde duurt al heel lang.

Toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn klasgenootjes uit het dorpschooltje op daguitstap naar Gent.

‘s [...]]]>

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik enorm veel hou van matcha.

Matcha is de verpulverde uitgelezen groene thee die traditioneel gebruikt wordt in Japanse theeceremonies.

En mijn matcha liefde duurt al heel lang.

Toen ik een jaar of acht was ging ik met mijn klasgenootjes uit het dorpschooltje op daguitstap naar Gent.

‘s Ochtends was er een bezoek aan het Gravensteen.

In de namiddag ging het richting Sint Pieters Abdij waar we een Japanse theeceremonie zouden meemaken.

Daar zaten we dan, met een stuk of twintig kinderen.

Het licht was gedempt, er lagen tatamimatten op de vloer en toen de Japanse gastvrouw in haar zijden kimono binnen kwam en ons al buigend begroette was ik al compleet verkocht.

Ze koos ervoor om koicha, zeg maar de dikke versie van matchathee, te maken.

Daarvoor wordt heet water van 80°C en gezeefde matcha met een ‘shasen’, een met de hand gemaakte bamboe klopper, losgeroerd in een voorverwarmde bol tot een glad geheel.

Ik vond het fascinerend hoe elke beweging zo rustig, doordacht en minutieus werd uitgevoerd.

En toen kwam het moment waarop we allemaal een klein kopje koicha kregen.

Eén slok en ik wist twee dingen.

Ten eerste: dit is het lekkerste ter wereld.

Ten tweede: ik wil later naar Japan.

Naast mij hoorde ik echter niks dan kokhalzende geluiden aangevuld met ‘beuuuh, dit is vies’.

Kon het zijn dat zij iets compleet anders gedronken hadden want ik zat daar nog steeds met een hemelse blik in de ogen te overwegen of het zou opvallen indien ik mijn kopje zou uit likken?

Matcha krijgt, terecht,  niks dan lovende eigenschappen toegewezen.

Het zorgt ervoor dat je tegelijk helder en kalm bent en een bull’s eye focus hebt.

Eén theelepel matcha bevat ongeveer dezelfde hoeveelheid cafeïne als een kop koffie maar de cafeïne komt veel langzamer in de bloedsomloop.

Wat mijn achtjarig brein met zijn eerste kopje matcha aanving was heel behulpzaam aan mijn klasgenootjes voorstellen dat ik hun kopje wel wou leegdrinken.

Kwestie van beleefd te zijn naar onze Japanse gastvrouw en zo.

Ik zat volgens hen toch al in de categorie ‘dat is een rare’.

Mijn voorstel zou er hun visie alvast niet beter op maken maar het potentieel om negentien halve kopjes nirvana-matcha te drinken was niet te versmaden.

Uiteindelijk zijn het er vijftien geworden.

Nodeloos te zeggen dat ik beduidend het meest hyper kind was die op het eind van de namiddag onze Japanse gastvrouw al buigend bedankte.

Maar ook het gelukkigste.

Later heb ik jaren en jaren gezocht naar matcha die diezelfde intensiteit en finesse had als de koicha van toen.

Nooit gevonden.

Tot een paar jaar geleden in Kyoto.

We waren in Kyoto tijdens het kersenbloesemseizoen.

Het was een stuk kouder dan we verwacht hadden.

Maar de zon scheen en onze sakurawandeling langs de Philosopher’s Walk heel vroeg in de ochtend was ronduit prachtig.

Nadien hadden we nog een picnic in de Kyoto Gyoen National Garden en op de weg terug naar het hotel liepen we voorbij een oude theeshop.

Aan de buitenkant blokkeerden een reeks ‘noren’  of Japanse deurgordijnen het zicht op de winkel en we twijfelden nog of we zouden binnen gaan.

Eens binnen waren we echter compleet in het beloofde theeland : de Ippodo Tea Company.

Een theehuis dat al meer dan 300 jaar bestaat.

Ben je een liefhebber van Japanse thee?

Bij Ippodo vind je de meest uitgelezen kwaliteit van sencha, gyokuro of hojicha thee.

Maar het is pas met hun matcha-selectie dat Ippodo me van mijn sokken blies.

Afhankelijk van het seizoen hebben ze ongeveer een vijftien verschillende soorten matcha in huis.

En het personeel in de winkel kan elk van hun thees met de grootste zorg gedetailleerd toelichten.

Alle thee van Ippodo komt van de theeplantages in de buurt van Kyoto.

Er is eveneens een tearoom waar we de rest van ons verblijf in Kyoto dagelijks koicha zijn gaan drinken.

‘Fantastisch’ hoor ik je al denken ‘En wanneer geraak ik nu in Kyoto om die perfecte matcha te gaan proeven en kopen?’

Niks dan goed nieuws.

Ippodo heeft zowat de beste Engelstalige online shop die ik tot nu toe bij een Japans bedrijf gevonden heb.

Elke thee is voorzien van een duidelijke beschrijving en normaal gezien staat jouw thee binnen de week aan jouw voordeur.

Matcha oxideert vlug en heeft een shelf life van ongeveer drie maanden. Dus beter niet in één keer een volledige jaarvoorraad inslaan.

Maar er is nog meer goed nieuws.

Mocht je niet naar Kyoto geraken maar je hebt wel plannen om binnenkort naar New York te gaan?

Sinds 1 april heeft Ippodo een kleine winkel in Manhattan.

Nu maar duimen dat er ook een winkel ergens in Europa komt.

First we take Manhattan….?

Wat denkt een mens allemaal mee te brengen van een reis naar de Japanse Okinawa eilanden?

Zeker een paar flessen awamori, de gefermenteerde en dan gedistilleerde rijstdrank die enkel in Okinawa geproduceerd wordt.

Misschien een paar mondgeblazen kleurrijke awamori glazen….

Een paar mooie lokaal geweven stoffen….

Vast en zeker een paar dozen Purple [...]]]>

Wat denkt een mens allemaal mee te brengen van een reis naar de Japanse Okinawa eilanden?

Zeker een paar flessen awamori, de gefermenteerde en dan gedistilleerde rijstdrank die enkel in Okinawa geproduceerd wordt.

Misschien een paar mondgeblazen kleurrijke awamori glazen….

Een paar mooie lokaal geweven stoffen….

Vast en zeker een paar dozen Purple Sweet Potato of Beni-Imo Kit Kat die enkel in Okinawa te krijgen zijn….

Okinawa ligt niet echt bij de deur.

Onze eerste paar dagen op de agenda gingen we naar Irabu eiland.

Een vlucht vanuit Brussel van een dik uur, gevolgd door een vlucht van meer dan twaalf uur, gevolgd door nog een vlucht van twee en een half uur, dan nog een van vijftig minuten en als kers op de taart nog een ferryrit op een woelige zee van een half uur.

En wat kwamen wij op onze eerste ochtend verkennen tegen behalve een ton regen?

Een achtergelaten pup van ongeveer anderhalve maand oud.

In een park.

Onderkoeld en ondervoed.

Ik bespaar je alle details maar nadat onze hoteleigenaar via zijn facebook pagina de hoogbejaarde eigenaars van de pup had gevonden bleek dat ze hem liever niet terugnamen.

De pup zijn moeder was een paar weken eerder vergiftigd en ze hadden al zijn broertjes en zusjes al weg gegeven.

Maar niemand op het eiland wou de laatste pup adopteren.

Dat was het moment waarop we daar voor onszelf wisten:

We wandelen nu weg en morgen of overmorgen is hij dood.

We adopteren hem.

En we noemen hem Kanji.

Maar een pup adopteren in Japan en dan meebrengen naar de E.U. doe je echt niet zomaar.

En met de Kerst en Nieuw zijn heel veel officiële kantoren in België gesloten.

Omdat hij nog zo jong is hebben we uiteindelijk een uitzonderlijke toelating gekregen om hem mee te brengen naar België.

Waarvoor onze zeer oprechte dank.

Hij moest eerst nog wel zijn 21 dagen wachttijd uitzitten na zijn hondsdolheidvaccin.

Ik heb dan maar een andere vlucht geboekt anderhalve week later en pas de dag voor ons gepland vertrek kreeg hij van de mega behulpzame mensen van de Naha Quarantaine Office in Naha zijn reispapieren met daarop heel veel stempels.

We zijn al heel lang echte Japan fans.

Maar het moet gezegd dat de spontane hulp en vriendschap die we op onze Kanji-weg in Okinawa gekregen hebben, ons meermaals tot tranen toe ontroerd heeft.

Plus Kanji denkt dat zijn naam ‘Kawai’ is, wat Japans is voor ‘schattig’ is in plaats van ‘Kanji’.

Is Kuifje voor de leeftijden van zeven tot zevenenzeventig dan is Kanji voor de leeftijd van achttien maanden tot over de honderd. En in Okinawa lopen er wel een pak honderdjarigen nog op straat.

Iedereen stopte toen ze hem zagen, glimlachten en zeiden ‘Kawai’.

Kanji is nu bij ons thuis aan zijn drie maanden thuisquarantaine begonnen.

En wij aan een heel ander hoofdstuk in ons leven met een dappere Japanese Island Boy erbij.

Hij heeft een enorme appetijt en is al zoveel gegroeid sinds de dag dat we hem vonden.

En voor de awamori in groot detail te gaan proeven moeten we gewoon nog eens terug gaan naar Okinawa.

Maar de Kit Kat die heb ik wel mee.

Vanuit Okinawa, Japan wens ik jullie graag een blij, gezond, lekker en kick ass 2013.

De komende weken meer over deze reis maar ik wou jullie alvast een paar indrukken meegeven.

Kampai!