De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons [...]]]>

De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons gelijkvloers eens komen verkennen.

Maar ze zijn ook altijd gelijk weer weg.

Sinds deze zomer is er echter een hele meute muizen die onder hun ons hele huis verdeeld hebben.

Een paar kregen het gelijkvloers, een paar de ruimte onder de trap, een paar de ruimte tussen het plafond en de vloer van de eerste verdieping en dan nog een paar de eerste verdieping.

Voor Kanji is elke muis die in zijn tuin loopt public enemy number two. (poezen staan op één)

Maar van zodra er blijkbaar een binnenshuis zit gaat hij prompt in ‘mi casa es su casa’ mode.

Zelfs wanneer ze in zijn eetbak kruipen en er met zijn droge brokken vandoor gaan.

Maar hoe overtuig je nu muizen om uit je huis op te hoepelen zonder gif of muizenvallen?

Want noch het gif noch de vallen zag ik zitten.

Het antwoord was zo simpel en zo goedkoop als een flesje pepermuntolie.

De geur van essentiële olie van pepermunt kunnen muizen blijkbaar niet aan.

Het duurt wel even vooraleer je elk van hun toegangswegen in je huis hebt afgesloten met een watje doordrenkt met pepermuntolie en je alle vloeren er eveneens mee onderhanden genomen hebt.

Halverwege al begint je huis te ruiken naar een heus pepermuntverwerkingsbedrijf en tegen de tijd dat de hele klus er op zit ben je klaar voor een cocktail.

Met verse munt uiteraard.

En je hebt die cocktail ook echt verdiend want geloof me geen muis meer gehoord of gezien sindsdien.

Allemaal hun valiezen gepakt en vertrokken richting pepermuntvrije huizen.

Mint Julep is een cocktail die zijn oorsprong vindt in Kentucky, in het zuiden van de Verenigde Staten.

Sinds 1938 is het de officiële cocktail van de Kentucky Derby en worden er tijdens die twee dagen gemiddeld zo’n 120.000 stuks naar binnen geslagen.

Je kan een Mint Julep maken door suiker en verse munt te stampen en dan te mengen met bourbon of je kan een muntsiroop maken.

Ik hou van de siroopversie omdat je dan meer met smaken en accenten kan spelen.

De extra ingrediënten in de siroop geven deze mint julep een stevige extra kick.

En hier is zelfs een bijhorende soundtrack uit 1951.

Cheers!

Spicy Mint Julep

Voor één cocktail:

2 eetlepels munt en chili siroop (recept hieronder)

90 ml bourbon

crushed ijs en ijsblokjes

1 takje verse munt

Meng de siroop en de bourbon in een met ijsblokjes gevulde cocktail shaker en schud stevig.

Vul je glas drie vierden met crushed ijs en zeef er de bourbon over.

Serveer met een takje verse munt.

Je kan meer siroop gebruiken indien je cocktails liever iets zoeter hebt.

Munt en Chili Siroop

500 ml water

500 g rietsuiker

2 rode chili pepers, in de lengte middendoor gesneden en zaadjes verwijderd

1 theelepel korianderzaadjes, geroosterd en licht geplet

2 cm verse gember, in fijne plakjes gesneden

2 stuks kruidnagel

1 stevig handvol geplukte muntblaadjes

Meng het water en de siroop in een pan en verhit tot de suiker gesmolten is.

Breng aan de kook, doe er de rest van de ingrediënten bij, dek af  en verwijder van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en giet door een zeef.

Bewaar de siroop in de ijskast.

De siroop blijft twee weken houdbaar.

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland [...]]]>

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland woont.

De man gaat elke dag hout hakken in het bos en de vrouw de was doen in de rivier.

Op een dag tijdens het wassen komt er in de rivier een hele grote mooie rijpe perzik aangedobberd.

De vrouw vist de perzik uit het water en neemt ze mee naar huis.

Haar man is dolgelukkig met de perzik en ze besluiten hem onmiddellijk te verorberen.

Van zodra het mes echter de perzik aanraakt horen ze de stem van een klein jongetje dat smeekt hem niet middendoor te snijden.

Heel voorzichtig snijden ze de perzik middendoor en inderdaad, er zit een klein jongetje in dat hen vertelt vanaf nu hun zoon te zijn.

Het koppel is dolgelukkig en ze geven hem de naam  Momotaro of Perzikjongen.

Wanneer Momotaro groot is zegt hij aan zijn ouders iets goed voor zijn land te willen doen.

Ver weg is er een eiland vol kwaadaardige oni’s, zeg maar een eiland vol stoute Shreks, die de lokale bevolking terroriseren en hun dagen vullen met plunderen.

Momotaro is van plan om de oni’s te trotseren en te verslaan.

Zijn moeder maakt een stevige portie zoete dango balletjes klaar voor zijn knapzak en Momotaro vertrekt op zijn groot avontuur.

Na enige tijd stappen komt hij een razend boze hond tegen.

De hond wil hem aanvallen maar Momotaro geeft hem een dango en legt hem zijn plan uit om de oni’s te verslaan.

De hond vindt dit een zeer goed idee, besluit hem te helpen en met twee zetten ze hun weg verder.

Nog even later komen ze een gevaarlijk kwade aap tegen die hen wil overmeesteren en bijten.

Ook hier geeft Momotaro een dango aan de aap en doet hij zijn uitleg.

De aap vindt het eveneens een uitstekend idee en besluit hem en de hond te helpen.

En weg zijn ze.

Tot plots een heel mooie maar zeer kolerieke vogel hen de weg verspert.

En jawel, wat had je gedacht, na een dango en een goed gesprek schaart ook de vogel zich aan hun zijde.

Godzijdank dat zijn moeder er zo veel had gemaakt.

Toen ze arriveerden aan het eiland van de oni’s stonden ze voor een grote gesloten poort.

De vogel vloog over de poort en stal de sleutel van de poort.

Eens binnen beet de hond in de benen van de oni’s, sprong de aap op hun rug en hield ze in een wurggreep en pikte de vogel in hun ogen.

De oni’s  gaven zich over, smeekten om vergiffenis en gaven prompt alle gestolen goederen terug.

Momotaro en zijn drie vrienden keerden terug als ware helden.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Uiteraard.

Tot zover dus Momotaro.

Na drie seizoenen dromen van een rijpe lekkere perzik is het eindelijk volop perzikentijd.

Voor deze cocktail kan je zowel een gele als een witte perzik gebruiken.

Een gele perzik is een tikkeltje meer acid dan een witte.

Ik heb echter enkel perfect rijpe gele kunnen scoren.

Voor de geraniumsiroop is het belangrijk dat je geraniumblaadjes gebruikt van onbespoten planten.

Anders heb je gewoon pesticidensiroop en wie wil dat nu drinken?

Ik heb dit jaar, naast een citroengeranium  en kaneelgeranium ook een perzikgeranium.

Die laatste heb ik voor deze cocktail gebruikt maar je kan evengoed gewone geraniumblaadjes gebruiken.

Kampai!

Per glas Peach Boy

1 eetlepel geranium siroop (recept hieronder)

60 ml verse perzikpuree

3 dashes perzik bitters (Bitter Truth)

100 ml prosecco

Let er op dat de siroop, de puree, de prosecco en zelfs je glas heel goed gekoeld zijn.

Giet de siroop , de puree en de bitters in een champagneglas.

Werk af met de prosecco.

Roer voorzichtig door elkaar en serveer onmiddellijk.

Geranium siroop:

100 ml water

100 g suiker

60 à 70 geraniumblaadjes

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de geraniumblaadjes door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en plaats afgedekt gedurende vierentwintig uur in de ijskast.

Giet de siroop door een fijne zeef en bewaar in de ijskast.

Ja, dit drankje heb ik kleur en seizoensgewijs naar Rudolph, the red nosed reindeer genoemd.

Wellicht destijds te lang in de Verenigde Staten en in Groot-Brittannië gewoond.

Ik had ook voor Scarlet kunnen gaan.

Of King Crimson.

Maar, sinds ik Hugo ontdekt heb, vind ik cocktails die gewoon een [...]]]> Eer je het vraagt.

Ja, dit drankje heb ik kleur en seizoensgewijs naar Rudolph, the red nosed reindeer genoemd.

Wellicht destijds te lang in de Verenigde Staten en in Groot-Brittannië gewoond.

Ik had ook voor Scarlet kunnen gaan.

Of King Crimson.

Maar, sinds ik Hugo ontdekt heb, vind ik cocktails die gewoon een mannennaam hebben iets hebben.

En waar Hugo voluit mijn zomervriendje is, heb ik sinds deze week met Rudolph mijn wintervriendje gevonden.

De Punt e Mes vermouth en de sinaasappel bitters zijn courant te verkrijgen.

De Brachetto Spumante een tikkeltje minder.

Brachetto is een donkerrode Italiaanse zoete sprankelende wijn uit Piemonte.

En je zal hem vlugger in een Italiaanse delicatessen vinden dan in de supermarkt.

Ik heb die van mij gevonden bij Da Luigi in de Lammerstraat in Gent.

De vermouth, de veenbessen en de bitters in het recept balanceren het zoete van de wijn zodat je hem prefect als aperitief kan serveren.

Puur serveer je Brachetto spumante beter bij het dessert.

De veenbessensaus hou je beter aan de minder zoete kant.

En de saus moet ook door de allerfijnste zeef zodat ze zeer glad is.

Anders heb je de hele tijd van die piepkleine zaadjes die tussen je tanden blijven steken na elke slok.

En dat vindt geen mens fijn.

De feestdagen zijn nog wel niet hier maar met Rudolph kan je alvast het aperitief-vakje aanvinken op jouw eindejaarsfeesten planning.

Het is eveneens een cocktail met redelijk laag alcoholgehalte.

De Brachetto zit rond de 6,5 % en de Punt e Mes is 16%.

Heel belangrijk als je niet iedereen compleet teut aan tafel wil hebben nog voor het voorgerecht geserveerd is.

Alhoewel, tijdens het uittesten een  paar dagen gelden, was mijn focus na paar Rudoplhs ook niet meer wat het moest zijn.

-

Rudolph

Per champagneglas:

1 theelepel veenbessensaus (recept onderaan)

30 ml Punt e Mes vermouth, recht uit de ijskast

3 druppels orange bitters

120 ml Brachetto Spumante, recht uit de ijskast

Veenbessensaus:

150 g verse veenbessen

100 ml water

1 eetlepel grof rietsuiker (of meer naar gelieven)

1 kaneelstokje

¼ theelepel gemberpoeder

Begin met de veenbessensaus.

Doe de veenbessen met het water, suiker, kaneelstokje en gemberpoeder in een pan en breng aan de kook.

Draai het vuur lager en laat de bessen zachtjes sudderen tot ze volledig gaar en gebarsten zijn.

Laat afkoelen en verwijder het kaneelstokje.

Pureer de veenbessen tot een glad geheel en wrijf de puree vervolgens door een heel fijne zeef.

Bewaar in de ijskast.

Voor de cocktail doe je de theelepel veenbessensaus in het glas.

Giet er de Punt e Mes over en vervolgens de Brachetto Spumante.

Roer door elkaar en serveer onmiddellijk.