Ook dit jaar komen de nieuwjaarswensen vanuit Okinawa, Japan.

Om elf uur ‘s ochtends geen hypokras uit een fontein zoals in Basel maar wel sake uit cederhouten kopjes om het nieuwe jaar te groeten.

Ik wens jullie graag een fijn, warm, vrolijk en yummy 2014.

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in [...]]]>

In onze contreien is het rond deze tijd van het jaar moeilijk om een kerstmarkt te ontwijken.

Elke stad en bijna elk dorp heeft er wel een versie van.

Bij de ene blijft het beperkt tot een weekend bij andere beginnen ze er al eind november aan en gaan ze gezwind door tot in het nieuwe jaar.

En bij die kerstmarkten horen telkens talloze standjes met glühwein.

Meestal aangeprezen met ‘fait maison bordjes ‘ die voor de dampende ketels staan.

Maar bijna even vaak gaat het echter over prefab versies met niet lekkere wijnen als basis die op de koop toe artificieel gekruid zijn.

Of kant en klare mengsels die enkel moeten opgewarmd worden.

En dan vraag je jou een paar uur later af waarom je jou zo dempig voelt.

Maar dan ga je naar Basel, Zwitserland en plots is de glühwein vervangen door hypokras en heeft elk café, bar of kerstmarktstandje oprecht zijn eigenste recept.

Wat mag hypokras dan wel zijn?

Niks minder dan de oerversie van glühwein.

En de oerversie van sangria!

In de veertiende eeuw, jawel zo lang geleden, was er een Franse kok die Guillaume Tirel heette en kookte voor een hele resem Franse adel en koningen .

Hij was zowaar de eerste celebrity chef en had zelfs een nom de plume: Taillevent.

Taillevent zou Le Viandier geschreven hebben, één van de belangrijkste naslagwerken over de Middeleeuwse kookkunst.

In Le Viandier staat er al een recept voor Hypokras.

Hypokras is de Zwitsers Duitse spelling.

Hippocras, hyppocras, hipocras, hypocras…. allemaal goed qua spelling.

In de veertiende eeuw waren de wijnen uit de Bourgogne streek nog redelijk obscuur.

Taillevant was een fan van het eerste uur, en op zijn eentje ervoor verantwoordelijk dat deze wijnen geserveerd werden bij de officiële banketten van koning Filips VI van Frankrijk en Karel V en Karel VI van Frankrijk.

Dit recept is een interpretatie van het origineel en je kan het in de zomer evengoed over grote ijsblokjes serveren.

De paradijskorrels in het recept zijn afkomstig van West Afrika en werden courant gebruikt in de Middeleeuwen in plaats van peper.

Paradijskorrels zijn pikant, behoren tot de gemberfamilie en hebben een lichte citrussmaak.

Vind je er geen dan kan je een mengeling van zwarte peper en kardamom gebruiken ter vervanging.

In België heeft het merk Comptoir des Epices paradijskorrels in hun aanbod.

In de Middeleeuwen waren gezoete en gekruide rode wijnen zeer populair bij de allerrijksten.

In de winter werden ze warm gedronken en in de zomer gekoeld.

Ze werden zowel als aperitief of als digestief gedronken.

Hypokras kreeg eveneens een veelheid geneeskrachtige eigenschappen toegedicht.

Taillevent dronk vaak hypokras en is tachtig jaar oud geworden. Een stevige prestatie in de Middeleeuwen dus misschien een juiste reputatie?

In de negentiende eeuw verdween de hypokras traditie in zowat heel Europa maar in Basel en omstreken bleef het populair.

Zozeer zelfs dat er sinds 1996 op nieuwjaarsdag uit de Dreizack bron in het centrum geen water maar hypokras stroomt en de bevolking daar om 11u ’s ochtends bij elkaar komt om het nieuwe jaar te verwelkomen.

Met een glas hypokras in de hand.

En dan blij en licht beschonken naar huis.

Te voet!

Hyppokras

750 ml rode wijn (pinot noir uit de Bourgogne)

100 ml vloeibare honing, lichtjes verwarmd

50 ml rozenwater

25 g verse gember, geschild en in reepjes gesneden

4 kaneelstokjes

2 steranijs

1 volle theelepel paradijskorrels

1 stevige mespunt vers gemalen nootmuskaat

6 stuks kruidnagel

1 groot blad verse salie

Roer alle ingrediënten goed door elkaar, dek af en laat 8 uur rusten op een koele plaats.

Giet de hyppokras door een fijne kaasdoek in een pan en verwarm tot net onder het kookpunt.

Serveer onmiddellijk of giet in een voorverwarmde thermos.

De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons [...]]]>

De afgelopen weken waren mijn avonden en nachten vaak gevuld met muizenissen over muizen.

Ik ben blij dat er in onze tuin allerlei lokale fauna rondhuppelt en fladdert.

Binnenshuis ben ik daar een stuk minder blij mee.

Elk jaar op het eind van de zomer zijn er altijd wel een paar veldmuizen die ons gelijkvloers eens komen verkennen.

Maar ze zijn ook altijd gelijk weer weg.

Sinds deze zomer is er echter een hele meute muizen die onder hun ons hele huis verdeeld hebben.

Een paar kregen het gelijkvloers, een paar de ruimte onder de trap, een paar de ruimte tussen het plafond en de vloer van de eerste verdieping en dan nog een paar de eerste verdieping.

Voor Kanji is elke muis die in zijn tuin loopt public enemy number two. (poezen staan op één)

Maar van zodra er blijkbaar een binnenshuis zit gaat hij prompt in ‘mi casa es su casa’ mode.

Zelfs wanneer ze in zijn eetbak kruipen en er met zijn droge brokken vandoor gaan.

Maar hoe overtuig je nu muizen om uit je huis op te hoepelen zonder gif of muizenvallen?

Want noch het gif noch de vallen zag ik zitten.

Het antwoord was zo simpel en zo goedkoop als een flesje pepermuntolie.

De geur van essentiële olie van pepermunt kunnen muizen blijkbaar niet aan.

Het duurt wel even vooraleer je elk van hun toegangswegen in je huis hebt afgesloten met een watje doordrenkt met pepermuntolie en je alle vloeren er eveneens mee onderhanden genomen hebt.

Halverwege al begint je huis te ruiken naar een heus pepermuntverwerkingsbedrijf en tegen de tijd dat de hele klus er op zit ben je klaar voor een cocktail.

Met verse munt uiteraard.

En je hebt die cocktail ook echt verdiend want geloof me geen muis meer gehoord of gezien sindsdien.

Allemaal hun valiezen gepakt en vertrokken richting pepermuntvrije huizen.

Mint Julep is een cocktail die zijn oorsprong vindt in Kentucky, in het zuiden van de Verenigde Staten.

Sinds 1938 is het de officiële cocktail van de Kentucky Derby en worden er tijdens die twee dagen gemiddeld zo’n 120.000 stuks naar binnen geslagen.

Je kan een Mint Julep maken door suiker en verse munt te stampen en dan te mengen met bourbon of je kan een muntsiroop maken.

Ik hou van de siroopversie omdat je dan meer met smaken en accenten kan spelen.

De extra ingrediënten in de siroop geven deze mint julep een stevige extra kick.

En hier is zelfs een bijhorende soundtrack uit 1951.

Cheers!

Spicy Mint Julep

Voor één cocktail:

2 eetlepels munt en chili siroop (recept hieronder)

90 ml bourbon

crushed ijs en ijsblokjes

1 takje verse munt

Meng de siroop en de bourbon in een met ijsblokjes gevulde cocktail shaker en schud stevig.

Vul je glas drie vierden met crushed ijs en zeef er de bourbon over.

Serveer met een takje verse munt.

Je kan meer siroop gebruiken indien je cocktails liever iets zoeter hebt.

Munt en Chili Siroop

500 ml water

500 g rietsuiker

2 rode chili pepers, in de lengte middendoor gesneden en zaadjes verwijderd

1 theelepel korianderzaadjes, geroosterd en licht geplet

2 cm verse gember, in fijne plakjes gesneden

2 stuks kruidnagel

1 stevig handvol geplukte muntblaadjes

Meng het water en de siroop in een pan en verhit tot de suiker gesmolten is.

Breng aan de kook, doe er de rest van de ingrediënten bij, dek af  en verwijder van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en giet door een zeef.

Bewaar de siroop in de ijskast.

De siroop blijft twee weken houdbaar.

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland [...]]]>

Peach Boy.

Of Momotaro in het Japans.

Deze cocktail kan dan wel de mosterd gehaald hebben bij de klassieke Bellini uit Venetië maar de inspiratie kwam de andere kant van de wereld.

Momotaro is één van de populairste folkloristische helden in Japan.

Het verhaal is dat van een kinderloos koppel dat op het platteland woont.

De man gaat elke dag hout hakken in het bos en de vrouw de was doen in de rivier.

Op een dag tijdens het wassen komt er in de rivier een hele grote mooie rijpe perzik aangedobberd.

De vrouw vist de perzik uit het water en neemt ze mee naar huis.

Haar man is dolgelukkig met de perzik en ze besluiten hem onmiddellijk te verorberen.

Van zodra het mes echter de perzik aanraakt horen ze de stem van een klein jongetje dat smeekt hem niet middendoor te snijden.

Heel voorzichtig snijden ze de perzik middendoor en inderdaad, er zit een klein jongetje in dat hen vertelt vanaf nu hun zoon te zijn.

Het koppel is dolgelukkig en ze geven hem de naam  Momotaro of Perzikjongen.

Wanneer Momotaro groot is zegt hij aan zijn ouders iets goed voor zijn land te willen doen.

Ver weg is er een eiland vol kwaadaardige oni’s, zeg maar een eiland vol stoute Shreks, die de lokale bevolking terroriseren en hun dagen vullen met plunderen.

Momotaro is van plan om de oni’s te trotseren en te verslaan.

Zijn moeder maakt een stevige portie zoete dango balletjes klaar voor zijn knapzak en Momotaro vertrekt op zijn groot avontuur.

Na enige tijd stappen komt hij een razend boze hond tegen.

De hond wil hem aanvallen maar Momotaro geeft hem een dango en legt hem zijn plan uit om de oni’s te verslaan.

De hond vindt dit een zeer goed idee, besluit hem te helpen en met twee zetten ze hun weg verder.

Nog even later komen ze een gevaarlijk kwade aap tegen die hen wil overmeesteren en bijten.

Ook hier geeft Momotaro een dango aan de aap en doet hij zijn uitleg.

De aap vindt het eveneens een uitstekend idee en besluit hem en de hond te helpen.

En weg zijn ze.

Tot plots een heel mooie maar zeer kolerieke vogel hen de weg verspert.

En jawel, wat had je gedacht, na een dango en een goed gesprek schaart ook de vogel zich aan hun zijde.

Godzijdank dat zijn moeder er zo veel had gemaakt.

Toen ze arriveerden aan het eiland van de oni’s stonden ze voor een grote gesloten poort.

De vogel vloog over de poort en stal de sleutel van de poort.

Eens binnen beet de hond in de benen van de oni’s, sprong de aap op hun rug en hield ze in een wurggreep en pikte de vogel in hun ogen.

De oni’s  gaven zich over, smeekten om vergiffenis en gaven prompt alle gestolen goederen terug.

Momotaro en zijn drie vrienden keerden terug als ware helden.

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Uiteraard.

Tot zover dus Momotaro.

Na drie seizoenen dromen van een rijpe lekkere perzik is het eindelijk volop perzikentijd.

Voor deze cocktail kan je zowel een gele als een witte perzik gebruiken.

Een gele perzik is een tikkeltje meer acid dan een witte.

Ik heb echter enkel perfect rijpe gele kunnen scoren.

Voor de geraniumsiroop is het belangrijk dat je geraniumblaadjes gebruikt van onbespoten planten.

Anders heb je gewoon pesticidensiroop en wie wil dat nu drinken?

Ik heb dit jaar, naast een citroengeranium  en kaneelgeranium ook een perzikgeranium.

Die laatste heb ik voor deze cocktail gebruikt maar je kan evengoed gewone geraniumblaadjes gebruiken.

Kampai!

Per glas Peach Boy

1 eetlepel geranium siroop (recept hieronder)

60 ml verse perzikpuree

3 dashes perzik bitters (Bitter Truth)

100 ml prosecco

Let er op dat de siroop, de puree, de prosecco en zelfs je glas heel goed gekoeld zijn.

Giet de siroop , de puree en de bitters in een champagneglas.

Werk af met de prosecco.

Roer voorzichtig door elkaar en serveer onmiddellijk.

Geranium siroop:

100 ml water

100 g suiker

60 à 70 geraniumblaadjes

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de geraniumblaadjes door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en plaats afgedekt gedurende vierentwintig uur in de ijskast.

Giet de siroop door een fijne zeef en bewaar in de ijskast.

Het is eindelijk tijd om op strooptocht door tuin en velden te trekken en met allerlei lekkers naar huis te komen.

De vlierbloesems zijn perfect om in beslag te dippen en te frituren.

Of om grote hoeveelheden siroop te maken.

Dit laatste is wellicht het populairst.

Je hebt het nodig om een [...]]]>

Het is eindelijk tijd om op strooptocht door tuin en velden te trekken en met allerlei lekkers naar huis te komen.

De vlierbloesems zijn perfect om in beslag te dippen en te frituren.

Of om grote hoeveelheden siroop te maken.

Dit laatste is wellicht het populairst.

Je hebt het nodig om een Hugo te maken.

En sinds ik twee zomers geleden het recept voor Hugo publiceerde is dit sindsdien elke dag opnieuw de meest gelezen post op deze blog.

Zelfs putje winter!

Hugo is een heel populaire jongen!

Maar er is meer om mee naar huis te brengen en lekkere siropen van te maken.

Dennenscheuten bijvoorbeeld.

Dat ik al langer fan ben van den in de keuken vond je hier al.

Maar geloof me, een scheut dennensiroop in een glas prosecco is zalig.

Je hebt jonge scheuten nodig. De veel lichter gekleurde en heel zachte topjes die nu aan de takken hangen.

En binnenkort, in de buurt van Fribourg, staat er in de bergen ook nog een dennenscheuten oogst op het programma.

En waarom niet een heel arsenaal aan siropen maken?

Een hele mooie droge prosecco kiezen en dan je gasten zelf laten kiezen of ze hun Royal willen met dennensiroop of met siroop van lindebloesem, citroentijm, rozemarijn, vlierbloesem, rozen, munt, lavas, lavendel……

Pin Royal

250 ml gefilterd water

180 g suiker

25 g jonge dennenscheuten, grof gehakt

Een fles droge prosecco, recht uit de ijskast

Giet het water in een pan en roer er de suiker in los.

Breng aan de kook.

Roer er de dennenscheuten door en verwijder onmiddellijk van het vuur.

Laat de siroop volledig afkoelen en giet dan door een heel fijne zeef.

Bewaar de siroop in de ijskast.

Deze siroop blijft zeker twee weken goed in de ijskast.

Voor een Pin Royal giet je één tot anderhalve centimeter dennensiroop in een champagneglas. Vul vervolgens de rest van je glas met ijskoude prosecco.

Het is een absolute luxe.

Ik geef het toe.

Maar sinds een paar jaar neem ik enkel nog projecten aan waar ik keihard zin in heb en waarvan ik weet dat ze me blij zullen maken omdat

A. ze mijn culinaire kennis uitbreiden

B. ze mijn culturele horizonten verbreden

C. ze me de kans [...]]]>

Het is een absolute luxe.

Ik geef het toe.

Maar sinds een paar jaar neem ik enkel nog projecten aan waar ik keihard zin in heb en waarvan ik weet dat ze me blij zullen maken omdat

A. ze mijn culinaire kennis uitbreiden

B. ze mijn culturele horizonten verbreden

C. ze me de kans geven mijn creatieve grenzen te verleggen

D. ik met niks dan fijne mensen kan samenwerken

Eer ik ja zeg tegen een project moet ik elk van die punten wel degelijk kunnen aanvinken.

Het is misschien niet de eenvoudigste manier om door het leven te gaan.

En al zeker niet de beste manier om een goed gevulde bankrekening te hebben.

Maar ben ik wel vaak Madame Non dan ben ik tenminste een gelukkige Madame Non.

De volgende countdown is er één voor een project dat moeiteloos aan al mijn voorwaarden voldoet en mij op slag in Madame Oui-mode zet.

Vorige lente kreeg ik van Sally De Kunst de vraag of ik zin had om in 2013 verantwoordelijk te zijn voor de catering van het Belluard Bollwerk Kunstenfestival in Fribourg, Zwitserland.

Belluard is een festival dat dit jaar zijn dertigste verjaardag viert en de afgelopen vijf jaren heeft Sally, als directeur, haar stempel duidelijk op festival gedrukt.

Het is een dynamisch, funky, inspirerend en warm festival dat heel Fribourg op de been brengt en de zomer inluidt.

Met een uitstekende catering reputatie er bovenop.

Het team dat de afgelopen jaren de catering verzorgde deed dit echter telkens tijdens de vakantieperiode van hun super lekker restaurant Auberge Aux 4 Vents.

Wat concreet betekende dat ze 52 weken per jaar  aan het werken waren en er geen privétijd meer was.

Sinds HODW vorig jaar zijn we met drie madammen een echt goed team. We laten ons dit jaar dus gedurende twee weken vervangen bij HODW door een funky mannenteam en gaan wij samen Belluard doen.

Vorig jaar ben ik wel eerst tijdens het festival de set up gaan bekijken en ik denk dat ik al verkocht was van zodra ik de locatie zag.

Achter die drie grote houten poorten op de foto schuilt de Belluard keuken.

Nu zie je op de foto nog auto’s staan maar tijdens het festival is de straat autovrij en staan de eettafels op straat.

De Bellluard keuken werkt met lokale boeren en producenten.

Sinds de 2012 editie ben ik dus al wel een paar keer naar Fribourg geweest om met de producenten te overleggen.

De laatste keer was een paar weken geleden.

Toen ben ik met Matthias, die samen met Cathy verantwoordelijk is voor de Belluard bars, de te huren borden, glazen, bestek…etc gaan bekijken.

Het verhuurbedrijf was echter niet in Fribourg maar in het schilderachtige dorpje Murten.

Het was een prachtige lentedag en op weg naar een terrasje om onze eerste versies van onze menu’s, drank en eten, te bespreken zagen we plots dit.

Zo een straatbord is voor een kok die heel vaak met alcohol kookt en voor een barman als een magneet.

Een hele grote magneet.

Een van de vondsten die namiddag die zeker zijn weg zal vinden naar het Belluard 2013 menu is Old Bear whisky van Langatun.

De eerste degelijke Zwitserse whisky’s komen nu pas uit.

Tot midden 1999 was het in Zwitserland namelijk verboden om graanalcohol te maken.

Deze wetgeving dateerde nog van tijdens de Wereldoorlog .

Alle graan  moest worden gebruikt voor voeding en niet alcohol om eventuele hongersnood tegen te gaan.

Elke aspirant whiskymaker heeft dus moeten wachten tot 1999 vooraleer van start te kunnen gaan.

Het kan volgens mij toch niet anders dan dat 1999 van Prince hun lijflied is.

De lange rijptijd van whisky maakt dus dat je nu pas een zicht begint te krijgen over de verschillende stijlen van Zwitserse whisky.

Old Bear is een licht gerookte gerstemout whisky, gerijpt in Chateauneuf du Pape vaten, met heel mooie honingaccenten.

Hij wordt gemaakt in Langental, tussen Basel en Luzern en ga je zoals gezegd zeker in één of twee gerechten van Belluard 2013 terugvinden.

Belluard Bollwerk Festival in Fribourg loopt dit jaar van 27 juni tot en met 6 juli.

Countdown!

‘Scroll down to bottom of page for recipe in English’

Gisteren, voor het verjaardagfeestje van een buurjongetje, had ik beloofd om wafels te bakken.

Voor de kersverse elfjarige en zijn vriendjes had ik gewone wafels gemaakt.

Wafels met heel zoete Belgische aardbeien en slagroom.

Binnen de kortste keren was het wel duidelijk dat er [...]]]>

‘Scroll down to bottom of page for recipe in English’

Gisteren, voor het verjaardagfeestje van een buurjongetje, had ik beloofd om wafels te bakken.

Voor de kersverse elfjarige en zijn vriendjes had ik gewone wafels gemaakt.

Wafels met heel zoete Belgische aardbeien en slagroom.

Binnen de kortste keren was het wel duidelijk dat er een volwassene in charge moest zijn van de slagroomsifon en niet een bende elfjarigen want anders werd er veeleer slagroom met een vleugje wafel gegeten.

Voor de volwassenen had ik zin om een ander beslag te maken.

Maar wegens tijdsgebrek kwamen qua smaken wel enkel wat ik al in huis had in aanmerking.

In de fruitschaal lagen rijpe bananen en sinaasappels.

In de ijskast mooie verse gember.

En in de drankkast lekkere gemberlikeur.

Et voilà.

Wat mij vaak stoort aan thuisgemaakte wafels is dat men vaker kiest om veel gist te gebruiken zodat het wafelbeslag op veel kortere tijd, zeg maar een minuut of twintig, gaat rijzen.

Ik gebruik bijna de helft maar geef mijn beslag wel een uur à twee uur om te rijzen.

Als je tijd hebt om het wafelbeslag vijf à zes uur vooraf te maken kan je de verse gist zelfs nog halveren.

Je kan voor dit recept je drankkast ook ontzien en de gemberlikeur weglaten uit het recept.

De wafels afwerken met crunchy sinaasappel- of gembersuiker en extra banaan maakt de slagroomspuit redelijk overbodig.

Maar wel toegelaten uiteraard.

Banaan en gember wafels

Wafels:

450 g bloem

4 eieren, op kamertemperatuur en gesplitst

350 ml lauwe melk

350 ml lauw water

20 g verse gist

4 volle theelepels grof rietsuiker

2 grote rijpe bananen, gepureerd

3 cm verse gember, zeer fijn geraspt

Fijn geraspte schil van 1 grote onbespoten sinaasappel

3 eetlepels gemberlikeur

150 g boter, gesmolten

Om te serveren:

Een paar bananen, in plakjes gesneden

gembersuiker of sinaasappelsuiker

Verkruimel de gist  in een kopje dat je met heet water omgespoeld hebt.

Doe er één theelepel rietsuiker bij, 50 ml van het lauwe water, roer om en laat gedurende 10 minuten rusten.

Doe de bloem in een grote kom en maak een kuiltje in het midden.

Klop de eierdooiers los en giet die in het kuiltje.

Doe de gist en de melk eveneens in het kuiltje en roer tot een zeer glad beslag.

Roer er dan de rest van het water en het rietsuiker, de bananen, gember, sinaasappelschil en de gesmolten boter door.

Klop de eiwitten tot stevige pieken en spatel die onder het beslag, dek af en laat op een tochtvrije plaats gedurende 1 uur rijzen.

Bak de wafels volgens de instructies van je wafelijzer.

Hier koos ik voor wafels met verse banaan maar je kan ze evengoed met vers seizoensfruit zoals aardbeien serveren .

En je kan ze bestrooien met grof rietsuiker waar je ofwel verse gember of sinaasappelschil door raspt.

Deze keer werd het sinaasappelsuiker.

Let wel dat dit soort suikers heel vochtig zijn en dus ook heel vlug uitdrogen.

Je maakt ze dus best net voor het serveren of je bewaart ze stevig afgesloten.

Recipe in English:

Banana and Ginger Waffles

Waffles:
450 g flour
4 eggs, at room temperature , split
350 ml lukewarm milk
350 ml of lukewarm water
20 g fresh yeast
4 full teaspoons coarse cane sugar
2 large ripe bananas, pureed
3 cm fresh ginger, very finely grated
Finely grated zest of 1 large organic and unwaxed orange
3 tablespoons ginger liqueur (optional)
150 g butter, melted

To serve:
A few ripe bananas, sliced
ginger sugar or orange sugar

Rinse a small bowl with very hot water.

Crumble the yeast in the bowl
Add a teaspoon of cane sugar, pour in 50 ml of the lukewarm water, stir and leave for 10 minutes.
Sift the flour in a large bowl and make a well in the center.
Beat the egg yolks and pour into the well.
Add the yeast and milk as well and stir until you have a very smooth batter.
Stir in the remaining water and cane sugar, banana, ginger, orange zest and ginger liqueur and the melted butter.
Beat the egg whites until firm peaks and fold into the batter, cover and leave in a draft-free place for 1 hour.
Bake the waffles according to the instructions of your waffle iron.

Serve the waffels with sliced bananas and crunchy cane sugar to which you add either finely grated orange zest of fresh ginger.
This time I went for the orange sugar.
Note that this kind of flavoured sugars are quite moist which makes them dry out very fast.
So it is best to make them just before serving or keep them in an airtight container.

Rijsttaart mag dan in onze contreien één van de pilaren van ons zoet erfgoed zijn, mijn hart heeft ze alvast nooit gestolen.

De vulling lust ik graag.

Het klassieke gistdeeg echter totaal niet.

Sinds mijn eerste hap rijsttaart, een paar stevige decennia’ s geleden,  heb ik systematisch de vulling opgegeten en het deeg, ofwel [...]]]>

Rijsttaart mag dan in onze contreien één van de pilaren van ons zoet erfgoed zijn, mijn hart heeft ze alvast nooit gestolen.

De vulling lust ik graag.

Het klassieke gistdeeg echter totaal niet.

Sinds mijn eerste hap rijsttaart, een paar stevige decennia’ s geleden,  heb ik systematisch de vulling opgegeten en het deeg, ofwel zonder schroom onaangeroerd op mijn bord laten liggen, ofwel ongemerkt in een zakdoek of servet weggemoffeld.

En geen enkele uitbrander heeft mij ooit op andere gedachten gebracht.

In deze streken wordt rijstpap gebruikelijk op het vuur klaargemaakt maar in Groot Brittannië maakt men rijstpap bijna altijd in de oven klaar.

In Normandië ook. Daar noemt het ‘Teurgoule’

Rijsttaart zonder gistdeeg = yummy

Deze rijstcakejes zijn eigenlijk een mix van beide.

Eerst maak je rijstpap op het vuur en dan verhuist alles richting oven.

Het grove rietsuiker dat over de rijstpap gestrooid wordt eer het de oven in gaat zorgt voor een knapperig korstje.

Het gembersap krijg je door twee centimeter verse gember heel fijn te raspen en dan stevig uit te knijpen.

Mocht je denken: ‘Thank the sweet heavens dat ze deze deze keer geen bergamot gebruikt heeft.’

Je kan dit recept maken met zowel citroen, limoen, sinaasappel, mandarijn en jawel, last but not least bergamot.

Geen grapefruitbitters in huis maar wel citroen bitters of sinaasappel bitters?

Geen probleem.

Heb je geen Mandarine napoléon in huis?

Grand Marnier of Cointreau kan je evengoed gebruiken.

Van zodra er geen gistdeeg aan te pas komt ben ik de culinaire flexibiliteit zelve.

Citroen en Mandarine Napoléon Rijstcake

750 ml melk

200 g dessert rijst

snuifje zout

2 eetlepels vers gembersap

heel fijn geraspte schil van 1 grote onbespoten citroen

4 druppels grapefruit bitters van the Bitter Truth

60 g rietsuiker

60 g boter

4 eetlepels Mandarine Napoléon

2 eieren, stevig los geklopt

extra boter en grof rietsuiker voor de bakvorm

Vet een cakevorm of kleine bakvormpjes goed in met boter.

Strooi een laagje grof rietsuiker over de zijkanten.

Giet de melk in een pan en roer er de rijst en het snuifje zout door.

Breng al roerend aan de kook, dek af en draai dan het vuur op de laagste stand.

Roer regelmatig even door en laat de rijst gedurende 35 à 40 minuten gaar worden.

Verwijder van het vuur en roer er het gembersap, citroenschil, de boter, suiker, bitters en Mandarine Napoléon door.

Laat volledig afkoelen en roer er dan pas de eieren door.

Verwarm de oven voor op 185°C.

Stort de rijstpap in de cakevorm of verdeel in kleine bakvormpjes.

Strooi nog wat grove rietsuiker over de rijstpap en plaats in de voorverwarmde oven.

Bak gedurende 30 à 35 minuten of tot de bovenkant mooi goudbruin is.

Laat een halfuurtje afkoelen en serveer lauw of op kamertemperatuur.

An utterly addictive cocktail.

Courtesy of my Sweetie.

The marmot wakes up from a deep winter sleep on the 5th of March 2013

And finds a balmy 14°C outside of his den.

Murmurs solemnly.

Returns to rummage in his den.

Out come Adirondack, Ray Ban, and cocktail shaker and lowball glass.

The scene [...]]]>

An utterly addictive cocktail.

Courtesy of my Sweetie.

The marmot wakes up from a deep winter sleep on the 5^th of March 2013

And finds a balmy 14°C outside of his den.

Murmurs solemnly.

Returns to rummage in his den.

Out come Adirondack, Ray Ban, and cocktail shaker and lowball glass.

The scene is set.

Bring on The Marmot.

The Marmot

Sour base (for four cocktails)

250 ml freshly squeezed bergamot juice

170 ml sugar cane syrup

1 teaspoon finely grated bergamot zest

2 to 3 dashes Bitter Truth Celery Bitters

Stir all the ingredients together.

For one cocktail

2 shots of gin

4 shots of sour

St. Feuillien Blond

Fill lowball glass with crushed ice.

Fill shaker half with ice.

Add the sour and the gin. Shake and strain into lowball glass.

Top off with 2 to 3 tablespoons St. Feuillien Blond beer and stir.

Ja, dit drankje heb ik kleur en seizoensgewijs naar Rudolph, the red nosed reindeer genoemd.

Wellicht destijds te lang in de Verenigde Staten en in Groot-Brittannië gewoond.

Ik had ook voor Scarlet kunnen gaan.

Of King Crimson.

Maar, sinds ik Hugo ontdekt heb, vind ik cocktails die gewoon een [...]]]> Eer je het vraagt.

Ja, dit drankje heb ik kleur en seizoensgewijs naar Rudolph, the red nosed reindeer genoemd.

Wellicht destijds te lang in de Verenigde Staten en in Groot-Brittannië gewoond.

Ik had ook voor Scarlet kunnen gaan.

Of King Crimson.

Maar, sinds ik Hugo ontdekt heb, vind ik cocktails die gewoon een mannennaam hebben iets hebben.

En waar Hugo voluit mijn zomervriendje is, heb ik sinds deze week met Rudolph mijn wintervriendje gevonden.

De Punt e Mes vermouth en de sinaasappel bitters zijn courant te verkrijgen.

De Brachetto Spumante een tikkeltje minder.

Brachetto is een donkerrode Italiaanse zoete sprankelende wijn uit Piemonte.

En je zal hem vlugger in een Italiaanse delicatessen vinden dan in de supermarkt.

Ik heb die van mij gevonden bij Da Luigi in de Lammerstraat in Gent.

De vermouth, de veenbessen en de bitters in het recept balanceren het zoete van de wijn zodat je hem prefect als aperitief kan serveren.

Puur serveer je Brachetto spumante beter bij het dessert.

De veenbessensaus hou je beter aan de minder zoete kant.

En de saus moet ook door de allerfijnste zeef zodat ze zeer glad is.

Anders heb je de hele tijd van die piepkleine zaadjes die tussen je tanden blijven steken na elke slok.

En dat vindt geen mens fijn.

De feestdagen zijn nog wel niet hier maar met Rudolph kan je alvast het aperitief-vakje aanvinken op jouw eindejaarsfeesten planning.

Het is eveneens een cocktail met redelijk laag alcoholgehalte.

De Brachetto zit rond de 6,5 % en de Punt e Mes is 16%.

Heel belangrijk als je niet iedereen compleet teut aan tafel wil hebben nog voor het voorgerecht geserveerd is.

Alhoewel, tijdens het uittesten een  paar dagen gelden, was mijn focus na paar Rudoplhs ook niet meer wat het moest zijn.

-

Rudolph

Per champagneglas:

1 theelepel veenbessensaus (recept onderaan)

30 ml Punt e Mes vermouth, recht uit de ijskast

3 druppels orange bitters

120 ml Brachetto Spumante, recht uit de ijskast

Veenbessensaus:

150 g verse veenbessen

100 ml water

1 eetlepel grof rietsuiker (of meer naar gelieven)

1 kaneelstokje

¼ theelepel gemberpoeder

Begin met de veenbessensaus.

Doe de veenbessen met het water, suiker, kaneelstokje en gemberpoeder in een pan en breng aan de kook.

Draai het vuur lager en laat de bessen zachtjes sudderen tot ze volledig gaar en gebarsten zijn.

Laat afkoelen en verwijder het kaneelstokje.

Pureer de veenbessen tot een glad geheel en wrijf de puree vervolgens door een heel fijne zeef.

Bewaar in de ijskast.

Voor de cocktail doe je de theelepel veenbessensaus in het glas.

Giet er de Punt e Mes over en vervolgens de Brachetto Spumante.

Roer door elkaar en serveer onmiddellijk.